Laura in Ghana

Verhaal 19 – week 10 – General ward

2008-12-02T09:21:00.000-08:00

Deze week stonden we voor de tweede keer op General ward en de week begon gezellig. Op de vroege ochtend waren we al melig onder het vertalen van onze verpleegkundige visie van het Nederlands naar het Engels. Een te saaie klus, die er gewoon om vroeg verstoord te woorden. Onder andere door de kerstkaarten die op de tafel in de zusterpost stonden.. Het waren verschrikkelijke kerstkaarten met verschrikkelijke slijmende teksten. Deze teksten voorlezen op een zware mannenstem en je komt niet meer bij. Om wat te bedaren ging ik maar wat ijsberen door de zusterpost en ik kwam uit bij het prikbord. Om af te koelen ging ik de advertenties maar eens lezen. De A5-advertentie met daarin het woord ‘killed’ trok natuurlijk mijn aandacht:

Subject: elimination of stray birds/chicken from the hospital premises.
“blablabla….Because of the noise all stray birds/chicken on the hospital premises will be arrested and killed….bla bla”

Zie je het al voor je? Een gearresteerde geverfde kip?Je raadt het al. Ik kwam niet meer bij.

Stella en Julliet kwamen ’s avonds bij ons eten. We zouden iets Hollands voor hen bereiden, maar dat zat er helaas niet in. Met nasi kwamen we het meest in de buurt van de gemiddelde Hollandse keuken. Ze vonden het op fried rice lijken en smulden alles op. We lieten nog wat foto’s zien op onze laptop, zetten een muziekje op en bedachten een dansje voor in de kerk voor aankomende zondag.. JA! We waren uitgenodigd voor een kerkdienst! Mijn groene jurkje met legging eronder is goedgekeurd voor de dienst. Een sjaal moest in mijn haar geknoopt worden en toen was ik bijna een echte Ghanees.

Woensdags kochten Daan en ik een stofje voor een jurk die we wilden laten maken. Met de stof en met Stella, zijn we donderdag naar een nieuwe naaivrouw geweest. Ze gaat een zwarte strapless getailleerde jurk voor me maken. Nadat ik met handen en voeten (letterlijk) had uitgelegd hoe ik mijn jurk wilde hebben vroeg Stella welk model ik nog meer leuk vond.. nou eh.. tja. Ik wil mijn jurk gewoon zoals ik net heb uitgelegd.. en niet anders.. Maar zo bedoelde Stella het niet. Ze wou dat ik naast mijn westerse galajurk een Afrikaanse jurk zou hebben. En dat wou ze mij als cadeau geven! Ik voelde me een beetje bezwaard over wat het zou kosten.. is het niet te duur voor haar? Maar ze bleef aanhouden en het aanbod kon ik gewoon niet weigeren. Een complete handgemaakte Afrikaanse jurk. Te gek! Misschien zal ik hem maar 1 keer aandoen, maar het is gewoon zo supermooi om er een te hebben! Daan en ik breken onze hersens over wat we haar kunnen geven als afscheidscadeau. Suggesties?

Het weekend vulde zich stukje bij beetje met leuke dingen. Behalve één ding dan. Er stak helaas een gigantische urineweginfectie de kop op en moest ik gebruik maken van mijn uit voorzorg meegenomen amoxicillinekuur. Vrijdagavond hebben we even bij de uitgaansgelegenheid van Duayaw Nkwanta, Hang 10, wat gedronken. De muziek stond op zijn Ghanees veel te hard. Ze kennen hier geen decibellimiet. De kerkdienst van 10 uur ‘s avonds op het veldje tegenover hang 10 probeerde er gewoon bovenuit te komen door de volumeknop nog iets verder te draaien. Zaterdagochtend stonden we vroeg in de sportschool van Tyco om onze overtollige vetrilletjes om te toveren in spieren. Inmiddels zit ik, door al het ontdekte lekkere eten hier in Ghana, alweer op mijn oude gewicht. En daarom kon een half uurtje sporten geen kwaad. Door de warmte in de sportzaal gutste het zweet van me af en was de verfrissende duik in het zwembad meer dan welkom. Zondag begon ook vroeg, maar nu wel heel vroeg. Ik kom in Nederland zondags altijd al een beetje moeilijk uit mijn bed als om half negen de wekker gaat, maar nu was het echt TE vroeg. Half zeven! We gingen met Stella en Julliet mee naar hun kerk, de Pentacost Church. De buurman had zichzelf voor de tweede keer zelf uitgenodigd en wilde mee naar de kerk. Prima, kan hij mooi filmpjes maken van het robbertje dansen van ons. Maar uiteindelijk bleef hij toch thuis omdat zijn pas ingevlogen vrouw hevige buikklachten en diarree had, net als wij dat menigmaal doorgemaakt hebben. Om negen uur ’s ochtends begon de kerkdienst en daarom hadden we om acht uur ’s ochtends met Stella afgesproken bij het taxistation in Duayaw Nkwanta. Want, zei Stella, het is een aardig eindje lopen. Met nog geen 5 minuten waren we er, wachten geblazen dus. En om negen uur begon de dienst niet.. nee hoor, toen kwamen de eerste mensen de kerk binnendruppelen.

De kerk was nog niet helemaal af. Met ‘niet helemaal af’ bedoel ik: alleen een betonnen vloer en een geraamte van betonnen palen, dus: geen dak en geen muren. Eigenlijk mocht dit bouwsel dus ook geen kerk genoemd worden. Om te voorkomen dat de Afrikaanse hete zon en de tropische regenbuien de kerkdienst zouden verpesten waren er partytenten opgezet in ‘de kerk’. De partytent voorin werd onder andere door dr.Mo pontificaal bezet. Niet alleen in het ziekenhuis een man met aanzien, maar dus ook een hoge (zwarte) piet in de kerk. Het geluid werd met enorme knallen, piepen en gekraak getest. Daan en ik ergeren ons dood aan de afstelling van het geluid. Alles staat op maximaal volume waardoor zelfs de mooiste zangstem vergald wordt omdat de geluidsboxen het geluid niet aan kunnen. Een glazen vitrinekast werd naar voren gedragen en ik had werkelijk geen idee wat ze daar mee gingen doen. Normaliter wordt uit zo’n kast meatpie of yam op straat verkocht, maar nu werd de kitschkast opgevuld met nepbloemen en kerstlichtjes. En ja hoor, de preekstoel was klaar. En toen.. toen opeens bedacht ik mij dat dit ‘kerkgebouw’ dus ook geen enkele wc gelegenheid had. Geen muurtje om achter te hurken, geen gat in de grond.. ik met mijn blaasontsteking, minimaal 1 keer in het half uur nodig moetend. Wat nu?

Van een paar minuten over 8 tot 1 uur ’s middags heb ik het uitgehouden met mijn blaas en heb ik mijn ogen uitgekeken. Zoveel mooie aangeklede Afrikaanse mensen. Heel stiekem heb ik er foto’s van kunnen maken. Honderden beestjes liepen over mijn voeten, we dansten veel, swingden, hebben onze handen kapot geklapt en hebben zitten luisteren naar preken, getuigenissen en oproepen in het Twi. Waaronder de iets te lang durende oproep om geld te geven. De hele kerk is 4 keer dansend naar voren geweest om wat in de collecte-emmer te gooien. Om 1 uur ’s middags vond de voorganger de opbrengst groot genoeg en breidde een eind aan de hele happening.

En honger dat we hadden. Zwevend op onze benen vertrokken we naar Stella’s huisje. Ze woonde alleen had ze ons al eerder verteld. We dachten dus dat ze beschikte over een huis, maar niks was minder waar. In een huis dat ongeveer net zo groot is als ons huis woonde ze met nog zo’n 7 andere mensen. Ze had dus haar eigen slaapkamer, haar keuken is de gaspit op de gang naast haar kamerdeur. De douche en toilet worden gedeeld en zo ook de ziektes als je op die wc zou gaan zitten. Omdat ik al uren niet geweest was en mijn aangedane blaas aan het verkrampen was moest ik wel naar die wc. De douche en wc zaten in dezelfde ruimte, maar waren door een wandje gescheiden. Eerst zag ik de douche, waarvan ik eerst dacht dat het de wc was. De douche bestond uit een aflopende grond richting de achtermuur en in die achtermuur zat een gat. Daar liep alles dus heen… maar gelukkig redde een klein meisje mij van mijn onervarenheid. Ze had zelf net een boodschap gedaan op de wc, de andere kant van de muur. Ze wees me de wc en liet me alleen. Een groot vierkant blok beton met een rond gat erin. Alle smerigheid die je kunt bedenken zat op dat blok. Modder, haren, mieren, kevers, vliegen en ziektes. Een minuut heb ik staan kijken naar het blok en heb nagedacht over een techniek. Een techniek die mijn billen niet vies zouden maken, mijn kleren onbevlekt zou laten en last but not least: ik geen soa’s zou oplopen. Oke, legging naar beneden, boven het toilet hangen en steunen met mijn armen tegen de aardig schone achtermuur. Doe het maar eens na! De missie was geslaagd en mijn blaas was weer een beetje blij.

Na deze wc-ervaring en twee Nigeriaans-Ghanese films getiteld ‘Lost treasure’, had Stella het eten klaar. Spaghetti! Niet op een westerse manier, maar op een Ghanese. Een halve liter olie, paar tomaatjes, wortel, sla en tonijn uit blik er door heen. Vet. Maar het smaakte.

Stella en Julliet liepen met ons mee naar huis. Onderweg kwamen we langs de fotograaf die vorige week zaterdag foto’s van ons had gemaakt op de bruiloft. We kochten allebei een kopietje en Stella liep met ons verder richting ziekenhuis. We vroegen ons af waarom ze helemaal met ons mee liep. Een jongen was het. Er was een vriend van haar aan het werk in de apotheek. Hij had weekenddienst. En aangezien er in het weekend niet heel veel gebeurd in het ziekenhuis zat hij de hele dag films te kijken. George was de eerste Ghanese jongen die ik ontmoette die van westerse films houdt! Goede films van Phonebooth tot The Notebook adoreert hij. Hij is daarmee ook de eerste man die ik ken die wegzwijmelt bij The Notebook. ‘Is ie dan wel man?’ zal menig van jullie je wel afvragen. Jazeker, want volgens Daan en mij heeft hij een oogje op Stella. Ze zijn echt te leuk bij elkaar. In de ziekenhuisapotheek keken we stukjes film, luisterden we muziek van de Bee Gee’s tot en met Sean Paul en las ik ze voor uit de Nederlandse bijbel. Het werd tijd voor ons om te gaan en samen met Stella liepen we verder naar ons huis. Natuurlijk konden we onze monden niet dichthouden over wat we hadden gemerkt tussen die twee. En Stella gaf uiteindelijk toe dat ze er misschien wel serieus over na gaat denken of die George wat voor haar is.

Niet dat Daan en ik nog een belangrijk afspraak hadden staan ofzo. Maar we wilden ook graag naar huis om aan onze in-Ghana-opgelopen-filmverslaving toe te geven. The matrix, de film waarvan mijn moeder zegt: ‘wat een rare film..’, lag op ons te wachten. Deel 1 hadden we vrijdag al gezien, deel 2 en half deel 3 op zaterdagavond en finally op zondagavond het eind van de marathon..

De tijd gaat veel te snel. Dit is waarschijnlijk mijn laatste verhaal die ik vanuit Sunyani op internet zet. Argh! De tijd zie ik wegglijden, de dagen raken op en het aftellen komt steeds dichterbij. Met al mijn zintuigen probeer ik hier de laatste dingen op te nemen en ze te onthouden. Klinkt dramatisch. Aan de andere kant ook erg zin om weer thuis op de Veluwe te zijn. Bevrijd van alle beestjes en smerigheid.. de hoeveelheden kakkerlakken die ik ‘s nachts doodsla met mijn slippers, de eeuwige mieren in ons eten die ons verscheidene grammetjes gratis vlees opgeleverd hebben, de agressieve blanke mensenschuwende honden die naar mijn handen happen als ik ze lieflijk wil aaien en de altijd vieze voeten die niet meer schoon willen worden.

Het avontuur in Duayaw Nkwanta is een beetje op en de verhalen worden korter. Het leven in het dorp is gewend. Niet dat het niet meer leuk is.. maar het is gewoon gewend.. alles went. Zelfs de kleinste kindjes uit het dorp zijn na deze 10 weken aan ons gewend. Eerst waren ze bang, bang voor mijn witheid. Maar ze zijn nu eraan gewend, dat is te merken. Ze klemmen zich om mijn benen en houden mijn broek vast. De hele kleintje hangen zelfs aan mijn broek, wat niet echt heel relaxt is.. aangezien mijn broeken wat flubberiger zijn geworden door de ziekenhuiswasmachine en mijn kont misschien wat platter door het Afrikaanse vegetarische dieet. Met beide handen moet ik mijn broek dan vasthouden, terwijl Daan de schattige puppy’s van me aftrekt.

Dus niet meer van die spannende verhalen als in het begin van mijn verblijf. Het avontuur waar ik soms een dag op moet teren is de shuffle stand van windows media player.. welk muziekje zal na dit muziekje komen?! Ik weet het. Het is te zielig. Afrika kan dus ook gewoontjes zijn, net als Nederland. Wie had dat gedacht?! Van gewend Afrika avontuur ga ik naar een nieuw avontuur in januari. Ik heb vanuit hier in Ghana gesolliciteerd naar een stageplek in het VU Amsterdam. En ik sta op de voorlopige indeling! AH! Van het ene avontuur in het andere. I love it.

De laatste week ga ik nu in. Officieel staan we op de kinderafdeling, maar we gaan dinsdag sowieso mee op outreach en daarnaast willen we nog een keer op General Ward werken met verpleegkundige Bernard. Maar vrijdag.. vrijdag 5 december, dan gaan we zeker naar de kinderafdeling. Bepakt met ballonnen en misschien nog wel iets lekkers. Wie weet wat er in de zak van Sinterklaas zit? En….die dag is het dus ook de dag van mijn knaloranje pakketje uit Nederland!

Verhaal # 18 – Week 9 – Ghanese maaltijden en bruiloften

2008-11-26T05:30:00.000-08:00

In mijn vorige verhaaltje zei ik het al… mijn eerste bezigheid deze week was het ophalen van mijn postpakketje! Mijn knaloranje Nike schoenendoos lag op mij te wachten in het postkantoor van Duayaw Nkwanta. Werkelijk geen idee wat er in kan zitten. Ik heb proberen te schudden en te horen wat er mogelijk in zou kunnen zitten, maar hij zit denk ik helemaal volgestouwd, want ik hoor niks.

Mijn oranje vriend staat naast mijn bed. Tot vijf december moet ik wachten met openmaken. Wat een martelgang. Over martelgangen gesproken. Maandagmiddag zaten Daan en ik samen midden in één.

Sunyani. Maandagmiddag. Visumdienst. We moesten onze visum laten verlengen omdat die van ons maar voor 2 maand geldig was.. vorige week zijn we twee keer bij onze vrienden van de visumdienst op bezoek geweest om uiteindelijk niks voor elkaar te krijgen.. We moesten afgelopen maandag terugkomen en hebben nog meer trammelant met de heren gehad dan vorige week maandag en dinsdag bij elkaar. De bureaucratische spelletjes kwamen maandagmiddag weer op tafel en dit maakte me aardig pissig. Omdat ik zeker wist dat het niet de normale gang van zaken was die ze ons wilden aansmeren en omdat ze ons gewoon aan het uitlachen waren, was voor mij de maat meer dan vol. Ik werd boos en begon een tirade over de gemaakte afspraken van vorige week, over het houden aan deze afspraken, over eerlijkheid, over het feit dat er niet gesold moet worden met vrijwilligers die Ghana komen bedienen en dat ze vrijwilligers wel met ene waardigheid mogen behandelen.

En daar werden ze wat stiller van. Én iets actiever, onze visum hadden we die middag binnen. Danielle was bang dat ik zou gaan schelden, maar die woorden bleven nog net binnen. Gelukkig, anders stonden we nu alweer in Nederland! We hebben hier nog veel te doen en af te ronden.. we willen nog wat aan de kust reizen en wat dingen ervaren.

Zoals dat Stella, van de outreach, maandagavond voor ons zou koken. Julliet kwam ook mee en Stella leerde ons een Ghanese maaltijd koken: gekookte Yam (soort aardappel), gekookte red planteen (een soort rode banaan, erg zoet!) en een dipsausje dat ‘stew’ heet. De stew bestond uit Achossy (een soort gesneden selderij-spinazie), ei, tomaten, ui, rode palmolie, tonijn, een maggiblokje met garnalensmaak. Ik was een beetje bang dat ik onder dit eten kokhalsneigingen zou krijgen, aangezien de vorige keer dat er voor ons gekookt werd, ik een week lang aan de dunne was. Het smaakte ons tegen alle verwachtingen in bijzonder goed. We hebben de restjes van de saus zelfs ingevroren om nog eens van te genieten! Met Stella en Julliet was het erg gezellig, volgende week gaan wij voor hen iets Hollands koken en gaan we ze wat woorden Nederlands bijbrengen.

Toen onze culinaire date maandag ten einde kwam, wilde Stella maar al te graag een nieuwe afspraak maken! Prima.. misschien het weekend of volgende week. Stella kwam het liefst de volgende avond al weer langs, maar wij waren te druk.. het weekend kon ze niet, omdat ze de bruiloft van een vriendin van haar organiseerde en zaterdag de grote dag was. Tussen neus en lippen door vroeg ze of we mee wilden.. maar natuurlijk! Een Ghanese bruiloft meemaken, wie wil dat nou niet?!

Onder het koken maandagavond kwam een gezellige Nederlandse dikke man aan ons hek en begroette ons met een goedenavond. Een orthopedisch instrumentenmaker uit Putten met een enorme pens, net uit Nederland ingevlogen om voor drie weken hier te werken, stelde zich voor, maar zijn naam ben ik alweer kwijt. Hij vroeg of hij ’s avonds op de koffie kon komen. Mensen die zichzelf uitnodigen heb ik altijd mijn twijfels bij, maar deze man bleek onder de koffie wel heel aardig te zijn. Misschien ook omdat hij een banketstaaf had meegenomen vanuit Nederland. In Nederland wordt ik niet warm of koud van deze lekkernij, maar hier sta ik al zo lang droog qua dit soort eetbare dingen, dat mijn ogen begonnen te glimmen en mijn speekselklieren iets te hard in werking werden gezet. De beste man is in het huisje van de Utrechtse studenten geplaatst. Een huisje onder de bomen, met veel ongedierte, een lekkend dak en veel ongezelligheid. Zijn ontbijt bestaat uit saaie broodjes jam en omdat ik dat zelf ook heb meegemaakt heb ik hem geholpen om aan ander beleg te komen. De pindakaas heb ik een paar weken geleden ontdekt op de markt. De pindakaas heet eigenlijk brownnutpaste, geplette brownnuts, en wordt in plastic zakjes verkocht. Kun je het voorstellen? Calvé in een boterhamzakje? En weet je waar ze het hier eigenlijk voor gebruiken? Voor brownnutsoep. Ik eet dus bouillon op brood..
En kun je het voorstellen hoe het is om zonder beddengoed op een kaal matras te slapen? Mijn beddengoed en de andere was was heeft namelijk een nachtje bij de wasman gelogeerd. Op zich niet zo erg, we vertrouwen hem wel.. maar mijn bed had ik ook in de was gedaan. whoops! Geen lakens, geen pyama. Dat werd slapen onder een handdoekje.

Woensdag was een heugelijke dag. We kregen om 8 uur ’s ochtends een vergoeding voor ons gestolen eten. Vijfenzestig cedi’s rijker stapten we in een taxi richting Sunyani en stapten uit bij de stofjesmarkt. Op zoek naar een stofje voor mezelf, maar ook voor mijn zus. Na deze uitputtende zoektocht hebben we een taxi naar het Eusbett hotel gepakt en verorberden we samen 1 pizza en 1 bord patat met kip.. oh..wat een heerlijkheid.

De volgende dag heb ik gelijk de stofjes naar de nieuwe naaiman gebracht. Omdat onze eerste naaiman alleen in het engels kon vertellen hoeveel geld hij voor de klus wilde hebben, durfde ik de mijn nieuwe project niet in zijn handen te leggen. Maar de nieuwe naaiman kon bijzonder goed Engels.. YES! En hij snapte precies wat ik wilde! AHH. Homoseksueel? Misschien. Het is hier iets lastiger te zeggen dan in Nederland. Alles is nu in de handen van de nieuwe naaiman. Maandag is het al klaar! Wah! Spannend. Spannend of mijn zus het past, of de Afrikaanse print haar staat.. of ze mijn ontwerp mooi vindt… hmm.. ben ik aan het stressen?

Zaterdag stonden we vroeg op om passende kleding uit te zoeken voor de bruiloft van de vriendin van Stella! Welke jurk moet ik aan?! Mijn groene gebloemde, of mijn retroprintjurkje? Het puistje op mijn decolletee was de doorslaande factor en gaf de beslissing: het werd mijn retroprint jurkje met niet al te veel decolleté. Goede beslissing, het viel in de smaak, verscheidene complimentjes. Zelfs de nieuwe naaiman kon het niet laten toen ik hem op straat tegenkwam.

Aangekomen bij de presbytarian church moesten wij blanken ook even vereeuwigd door een paar kiekjes. Want wie heeft er nou een blanke op zijn bruiloft, das staat wel heel bijzonder in het plakboek. De kerk zag er aan de buitenkant aardig uit, de binnenkant nogal wat minder. Alles van beton. Grijze muren, waar de bouwaantekeningen zelfs nog op stonden! Aangezien het lang duurde voordat de het aanstaand echtpaar aankwam en Laura niet zo lang stil kan zitten en wachten, ging ze maar even wat kiekjes maken van de lieftallige bruidsmeisjes.
Eindelijk. Daar kwamen de trouwauto’s aan. Sister act kwam luidkeels binnen, gevolgd door de bruidsmeisjes, de bruid met haar getuige en de bruidegom met zijn getuige. De kerkdienst was één groot feest. De marching band opende feestend de voorzang. Waarop verschillende preekjes volgden, die door de menigte met ja en amen werd beantwoord. Dansend moesten we ons naar voren verplaatsen in de kerk om de collecte in te leveren. Dit alles zie ik nog niet gebeuren in VEG Oldebroek. Jammer. Het is echt heel leuk!
Het jawoord werd gegeven en de bruidegom tilde heel voorzichtig de sluier op van zijn mooie bruid. Ze sneden een ieniemienie taart aan en veilden de ballonnenboog. And finally… dinner! Daan en ik waren bijna bewusteloos door onze lage bloedsuikers, we zaten en dansten als zo’n 6 uur in de kerk en hadden al zo’n 7 uur niks gegeten of gedronken. We stonden, wankelend op onze benen en bijna omvallend van de hitte en zweetgeuren, in een rij van zo’n 200 man te wachten op een bordje fried chicken met vier soorten rijst, een yam-bal, een visprutje en niet te vergeten het eeuwige scherpe prutje waar vissenkoppen in drijven.

Na het eten genoten we nog even van de dansende menigte en gingen toen met Julliet richting huis.
Onze zaterdagavond was nogal saai en niet een blog waardig. Alleen dan dat we de film Munich hadden gekeken. Die nacht droomden Daan en ik allebei over terroristen en begon onze zondag een beetje verward. Het was sowieso een rare dag zondag. We vierden kerst. Omdat hier in Ghana ons niks doet voorbereiden op de gezellige dagen, moesten we onszelf maar wat voorbereiden. Anders hebben we 23 december zo’n enorme cultuurshock.

Zondagochtend gingen we op weg naar de markt voor onze kerstboodschapjes en wat kwamen we onderweg op straat tegen? Een kalkoen! Wordt dat ons kerstmaaltje?
Nee, ons kerstdiner is uiteindelijk overheerlijke kipkerrie zonder kip uit de vriezer met verse ananas geworden met als toetje chocoladepudding. De film ‘the Holiday’ hadden we bewaard voor deze dag, het engeltje kwam uit de kast en werd op tafel gezet en de kerstliedjes zijn plat gedraaid.

Draaien in Nederland de kerstliedjes ook op volle toeren? Of is het sinterklaas die nu nog alle aandacht opeist? Zijn jullie het al zat? Geniet maar van alle overdrevenheid in Nederland. Hier, Ghana, waar geen sinterklaas of kerstman te bekennen is, is het toch wel aardig saai..

Verhaal #17 – Week 8 – Dieven, outreach & huiswerk

2008-11-18T06:02:00.000-08:00

Met een dikke kater van de diefstal en een verschrikkelijke spierpijn in mijn kuiten van het dansen, maakte ik maandagochtend een lijst van de met spullen die vermist waren.. van tampons tot chocoladepasta en alles wat zich daar tussenin bevindt (??!). Omdat we dus echt niks meer te eten hadden gingen we die dag vroeg op weg naar Sunyani om onze koelkast opnieuw te vullen. Net voordat we vertrokken kwamen de schilders, van geen kwaad bewust, fluitend binnengewandeld. We vertelden wat er zich het weekend was voorgevallen. Ze waren erg geschrokken en leken de onschuldigheid zelve.

Voordat we in een trotro richting Sunyani sprongen, gingen we nog even langs Charles Mensah om het slechte nieuws te vertellen. Hij leek bijna in shock.. een diefstal op het terrein van het ziekenhuis.. dat was nog niet eerder gebeurd.. samen met sister Mary kwamen ze de keuken inspecteren en ook zij konden niks eetbaars meer aantreffen, behalve dan de twee vastgevroren kipkerrie diepvriesmaaltijden in de vriezer.

In Sunyani kochten we niet als eerste onze vermissingen terug, maar wel een paar handgemaakte slippers bij een lief manneke en op een terras kochten we een warm worstje met een ijskoude Fanta cocktail. Bij terugkomst konden de schilders ons vertellen wie de dieven waren. Sister Mary had het hun verteld. Het waren drie jochies van een jaar of 10 uit het dorp. Misschien waren het wel een paar van de kinderen die vaker aan ons hek komen om te vragen of ze onze afvalzak mogen weggooien (lees: op de kop gooien, plunderen en daarna onopgeruimd achterlaten). Een paar dagen later was het verhaal over de inbrekers opeens drastisch veranderd. De gevangene (1 dus) was van het politiebureau in Duayaw Nkwanta overgebracht naar de gevangenis van Sunyani.. hmm.. volgende week zal het verhaal vast weer een andere wending hebben aangenomen.

De schilders hadden onder het boodschappen doen goed werk verricht. De keuken was voorzien van een nieuw likje verf en we konden de keuken dus lekker schoonmaken en inrichten met onze nieuwe spullen.. de schilders hadden zelfs een nieuw slot op onze keukendeur gezet, omdat we daar geen sleutel van hadden! Als klap op de vuurpijl een nieuw dik hangslot voor op het hek. Heerlijk. Alles weer veilig normaal.

Maandag was dus een bijkomdag. Dinsdag niet. Dinsdag gingen we ons weer nuttig maken op outreach! We gingen weer mee met Stella en Julliet! Dit keer iets verder weg.. langs de kant van de weg richting Sunyani. Moeders met kinderen kwamen zweterig en uitgeput uit de bushbush geklauterd. Ik was zoo benieuwd waar zij helemaal vandaan kwamen gelopen. Stella vertelde me dat we, als de bushbush minder drassig was, we midden door de bushbush waren gegaan om naar de verschillende kampen van hutjes te gaan.. hmm.. maybe next time?

Bernice was dit keer ook mee op outreach en zij vroeg mij of ik serieus op zoek was naar een levenspartner. Ze had nog wel een broer in de aanbieding.. Ik vroeg haar waarom ze me dat vroeg.. zie ik er zo wanhopig uit? Ja, zo zag ik er zeker uit volgens haar. Mijn ring zat om mijn wijsvinger, zoals die daar altijd zit, en dat betekent dat je serieus op zoek bent naar een levenspartner.. Had me dat even een paar weken eerder verteld, dan had het wat huwelijksaanzoeken gescheeld!

Elke vinger heeft zo zijn eigen betekenis. Een ring aan je wijsvinger betekent dus dat je zoekende bent. Als hij aan de middelvinger zit heeft, heet het ‘promissed’, zoiets als verkering. De ringvinger wordt gebruikt door verloofde en getrouwde stelletjes, de pink voor zwangere vrouwen (slim als je door de zwangerschap dikke vingers krijgt en je trouwring niet meer om je ringvinger past!) en als laatste de duimring.. zo moet je in Ghana echt niet over straat gaan! Want het betekent dat je een prostituee bent. Gelukkig heb ik de afgelopen 8 weken op standje ‘zoekend’ rondgelopen.. de aandacht van het dragen van je ring om je duim was denk ik echt dodelijk geweest.

Op outreach leer je dus niet alleen hoe het Ghanese consultatiebureau in elkaar steekt, maar ook hoe je minder aandacht van mannen bereikt. Het ziekenhuis heeft niet alleen 1 outreachgroep, maar heeft een paar keer per jaar extra hulptroepen… en die kwamen donderdagochtend zelfs langs onze deur.. ik stond net buiten bij de wasbak mijn tanden te poetsen toen ze voorbij kwamen. Ze vroegen of ik nog ergens een baby had.. Ehm… nee, helaas niet.. ze gingen van deur tot deur om baby’s te vaccineren voor de jaarlijkse poliocampagne.

Zaterdag had ik eigenlijk voor het eerst een heel sterk verlangen om thuis te zijn.. om wakker te worden onder warme dekens, schone lakens. Dat ik met moeite uit mijn bedje zou kruipen en de trap naar boven zou beklimmen. In de keuken een broodje hagelslag en een kopje earth-thee te maken en in de badkamer mijn lieve zusjes kakelend aan te treffen.
Die zaterdagochtend kwam ik alleen tot het drinken van een kopje earth-thee in een lege woonkamer.. meer zat er niet voor me in.

De rest van de dag bracht me toch meer dan ik verwachtte. De stofjesmarkt in Kumasi deed mij duizelen en helaas zorgde dat er voor dat ik niet kon kiezen. Mijn heimweegevoel slonk bij het eten van een dubbele hamburger, een pizza en een bord frietjes (gedeeld met Daan) en we hadden een gezellige tijd met Neil en Michael, de jongens die we vorig weekend ontmoetten op de touwbrug in Kakum National Park. We oefenden nog eens een keer onze afding-trucjes uit bij de souvenirkraampjes en ik heb geleerd hoe je een sinaasappel op een Ghanese manier eet. Deze manier moet ik jullie echt een keer voordoen. De sinaasappelschil wordt bewerkt met een scherp mes. De schil wordt een beetje afgeraspt, tot het punt dat je net nog wat oranje van de schil ziet.. dan snij je een klein kapje van de bovenkant af en klaar is kees. Je zet de sinaasappel aan je mond, knijpt in de sinaasappel… en slurpen maar!

Die avond kwamen met de trotro rond half negen weer Duayaw Nkwanta binnentuffen. Na ons uit het busje gewringd te hebben streken we nog even neer op het terras van een nieuwe uitgaansgelegenheid in Duayaw! ‘Hang 10’ heet het, en zo smaakt het bier er ook. Lauw. Aan de kust is het uitgaansleven beter geregeld.. nog drie weken..

Zondag was een relaxte dag. We zochten de souvenirs uit, schreven wat, lazen wat, puzzelden wat - welgeteld 11 sudoku’s - en bakten pannenkoeken met cassavemeel. Met heel veel suiker smaakten ze een beetje naar pannenkoek. Tussen de bedrijvigheid door op de relaxte zondag heb ik nog even een tussenstand gemaakt van mijn verblijf hier in Ghana, die toch alweer zo’n 8,5 week duurt:

Mijn verblijf hier dicht bij de evenaar heeft er voor gezorgd dat ik al redelijk bruin ben. Vooral mijn gezicht en armen.. ik hoop toch dat ik aan de kust de rest van mijn lichaam kan bruinen, wil echt nog wel iets meer kleur! Mijn voeten zijn trouwens ook echt heel bruin.. van de onderkant. Ze worden onder de douche niet meer schoon. Wat ook niet meer schoon wil worden is de was. De wasman zet nu zelfs onze witte was, voordat het in de wasmachine gaat, eerst een dag in het chloor om te bleken.
Ik spreek nog geen woord Spaans! Ik wou hier in Ghana, in mijn vrije tijd, een cursus Spaans doen die ik op mijn laptop had gezet, maar daar is nog niet veel van terecht gekomen. Les 1 en 2 zijn beluisterd, maar zijn helaas al weer weg uit mijn hoofd. Misschien moet ik maar weer eens beginnen. Waar ik op dit moment drukker mee ben zijn de souvenirs.. het is echt heel lastig om leuke dingetjes te vinden.. aangezien ik niet houd van beelden, maskers en Afrikaanse schilderijen, blijft er niet veel over.
In Nederland word ik wel eens controlfreak genoemd. In Afrika bestaat deze eigenschap niet omdat deze gewoonweg niet stand kan houden in de cultuur. Mijn controlfreak-gedrag, zoals alles willen plannen, wordt hier drastisch de kop ingedrukt, omdat plannen hier gewoon niet kan, alles loopt anders dan je verwacht. Dit zorgt voor onthutste momenten. Naast onthutst voel ik me ook een beetje wereldvreemd. Het nieuws mis ik! Maar gelukkig doet de Matthijs de Boer mij de hoofdpunten verslag. Hierdoor blijf ik ook nog een beetje op de Hoogte (11).
Ik heb Danielle leren uien snijden op een manier die er voor zorgt dat je hele kleine stukje uit hebt. Ik heb haar ananas leren snijden en leren zuinig te leven met je tandpasta. Daan heeft mij ook wat dingetje geleerd. Namelijk het omgooien van aardappeltjes en Danielle heeft mij iets geleerd wat de badmeester nooit gelukt is: Duiken! Vrijdagmiddag bij Tyco was het bijzondere moment daar, het bewijs staat op film.
Mijn dromen worden steeds levendiger door de bijwerkingen van de Lariam. De dromen houden standaard een uur voor mijn wekker op. Misschien komt het door het tijdsverschil met Nederland en staat mijn biologische klok op Nederlandse tijd, een uur vooruit op de Ghanese tijd..
Mijn fotomap ‘Ghana’ telt al zo’n 1062 foto’s. Hoeveel zullen het worden? 2008? 2110? De kaartenteller staat alweer op 20! En… er is 1 pakketje voor me! Ik kan hem maandag ophalen bij het postkantoor! Spannend!!

Het eerste wat ik maandag ga doen is dus naar het postkantoor! Daarna begint het werken op de afdelingen weer. Voor de tweede keer gaan we een week werken op de afdeling orthopedie. Daan en ik hebben in de planning om twee grote verslagen af te ronden. Maandag gaat onze gezellige Stella voor ons een Ghanese maaltijd koken in onze keuken én moeten we die dag ons visum ophalen..

We hoeven ons dus niet te vervelen. Hoop dat jullie je ook vermaken in het saaie koude Nederland…

liefs.

Verhaal 16 – Weekend 8 – Cape coast, bomen en voetjes van de vloer

2008-11-11T09:52:00.000-08:00

Vrijdag vroeg in de middag namen we afscheid van onze schilders.. we wensten ze succes want ze wilden proberen de keuken in het weekend af te krijgen, zodat we volgende week weer konden koken.. Dat zou heel fijn zijn.. alleen zou ons hek van ons binnenplein niet op slot kunnen in verband met de schilders. Maar ach ja.. het is hier bewaakt terrein. Vast geen dieven.. zonder enig gevoel van stress begonnen we aan de reis.

We reisden via Kumasi af naar Cape Coast. Zo’n 6 uur na ons vertrek stonden we voor Sammo’s guesthouse, een aanrader van onze travel guide. Op de breezy rooftop aten we om half 10 nog een bord met kip en patat. De eerste echt patatten sinds een heel heel hele lange tijd! Zelf de luidruchtige blanken (Engelsen) op het dak konden mijn eetlust niet verstoren!

Sammo’s Guesthouse schonk ons tegen een ietwat hoge prijs (4 euro p.p.p.n.) een redelijke kamer met balkon! En een wc die niet goed doorspoelde, een enorme spiegel en een douche waarvan de waterstraal alleen op knetterhard kon staan. De horde Mexicanen voor onze deur kregen we er gratis bij. Gezellig! Ze zaten er van ’s ochtends vroeg tot diep in de nacht.

Zaterdagochtend begon erg goed.. pancakes for breakfast! Dat was ook lang geleden.. na deze met suiker (want de sinaasappelstroop heb ik maar laten staan) verorberd te hebben gingen we op de goedkoopste manier richting Kakum National Park: by trotro! Een heenweg trotro is 1,50.. een taxi die ook op je wacht bij het park en je weer terug bent naar het hotel: 30 cedi’s. We zijn niet van het fonds dus gaan we altijd voor de meest goedkope manier. Daarmee kozen we ook voor de meest avontuurlijke optie, want de terugweg uit Kakum is nogal moeilijk te regelen.. maar ons Ghana-motto ‘We’ll survive’ heeft altijd nog gewerkt en dat zal hier in het zuiden ook vast zo zijn.

Bij aankomst in Kakum National Park waren we blij verrast. Het was de eerste goed verzorgde toeristenattractie zoals wij dat in Nederland gewend zijn. Daan kreeg zelfs associaties met het kabouterpad in Nunspeet.. ik hoopte toch echt dat Kakum iets meer spanning en sensatie zou geven dan het kabouterpad.. Bradt travel guide beloofde ons hoge bomen en een spannende touwbrug daartussen. Na onze tickets bij Kofi gehaald te hebben werden we door een gids meegesleurd richting touwbrug. Na wat klimwerk waren we aangekomen bij het begin van de canopy. Mijn eerste stapjes waren wat onwennig en wantrouwend, niet gek, want waar je op liep waren aan elkaar gesoldeerde ladders met plankjes over de spijlen heen. En die constructie hing dan op 40 meter hoogte tussen nog hogere bomen! Na mijn balans gevonden te hebben durfde ik zelfs mijn camera erbij te pakken en bijzonder mooi plaatjes te schieten. Toen Daan ‘het lijkt wel indiana Jones’ riep, reageerden 2 jongens voor ons. Neil, een Engelsman, en Michael, een Chinese Amerikaan met fotocamera op zijn buik, vrijwilligers in een ziekenhuis in het oosten van Ghana. Vanaf deze ontmoeting waren we onafscheidelijk.

De mannen waren nog niet zo lang in Ghana en wisten niet dat een taxi voor 30 cedi wel heel duur was.. Zij hadden dus een peperdure taxi van 30 cedi’s betaald, die op hen zou wachten bij de uitgang van het park. Mooi, daar konden wij dus gratis bij in. Stomtoevallig zaten zij ook in Sammo’s Guesthouse! Zij hadden het plan om die middag nog naar Elmina Castle te gaan en aangezien Daan en ik daar dit weekend ook een keer heen wilden besloten we met zijn viertjes te gaan.

Elmina bereikten we met een shared taxi. Door de afding-kunsten van Daan en mij, kostte deze taxi nog maar 50 pesuas (30 eurocent) per persoon. Hopelijk zouden de mannen hier wat van leren, anders zou hun verblijf in Ghana wel heel duur worden.. Voor de ophaalbrug van Fort st. George in Elmina werden we er uit gezet. St. George is een slavenfort dat voor het grootste gedeelte van zijn glorietijd door de Nederlanders werd bestuurd. In de veilingkamer kon je slaven uitkiezen en op ze bieden. Na een lang verblijf in de kerkers gingen ze naar de ‘room with no return’. Vanaf daar werden de negers op de boot gezet richting verschillende oorden. Naast deze grote gruweldaad werden de slaven ook nog eens extreem slecht behandeld. Met zijn honderdvijftigen in een te kleine ruimte, zonder licht, zonder toilet, zonder stromend water.. en daarnaast nog het feit dat de Nederlanders hun handen niet van de vrouwen konden houden. Wat heb ik mij geschaamd voor het gedrag van onze voorouders. Wie heeft ooit met zijn stomme hoofd bedacht dat ze mensen konden verhandelen?

In de kerkers ontmoetten we nog 2 Engelse meiden en 1 Amerikaanse. Zij werken in Accra voor een Aids-project en beschikten over een privé-trotro van dat project. Aangezien ook zijn in Sammo’s Guesthouse verbleven, konden wij gratis meerijden!

Omdat onze maaltijd de vorige avond zo goed had gesmaakt, klommen Daan, ik en de mannen weer op het dak om kip met patat te eten. Ik leerde ze ginnen, zij leerden mij een kaartspel dat verdacht veel op klaverjassen leek. De meiden nodigden ons uit om met de gratis trotro nog even ergens wat te gaan drinken en dansen. Daan en ik keken elkaar met een schuin oog aan, en we wisten gelijk dat we niet al te lang wilden uitgaan. We spraken af om gewoon even een uurtje er te spenderen.

De trotro bracht ons naar La Hacienda. Een grote partytent met links en rechts tafels en stoelen. In het midden een gangpad, dat ook als dansvloer werd gebruikt.. Omdat Daan en ik geen uitgaanskleding bij ons hadden, gingen we maar in ons toeristische kloffie. Lange broek, slippers, hemdje en een band in mijn haar. Geen idee hoe de uitgaande dames hier gekleed zijn.
Ik weet nog steeds niet hoe uitgaande dames er hier uitzien. We waren namelijk de enige vrouwen op de dansvloer. Op slippers zweette ik net zo hard mee als de mannen. Mijn kleren waren doorweekt. Mijn lichtpaarse hemdje was donkerpaars, mijn haar was kleddernat en mijn broek plakte aan alle kanten. Het dansen was geweldig. Dansen met mannen met een enorm gevoel voor ritme. De ene danst nog gekker dan de ander.. Echt een te gekke ervaring om zo tussen al die energie te staan..eh… ik bedoel dansen.

Op de dansvloer werden we door een vriendelijke man gewaarschuwd voor zakkenrollers. Daan en ik hadden allebei ons mobiel in onze broekzak en Daan gaat altijd over het geld, dus Daan had daar haar andere broekzak mee gevuld. Na deze waarschuwing heb ik zowaar drie keer iemand betrapt die mijn mobiel probeerde te jatten. Maar omdat mijn broek aardig plakkerig aan mijn been zat vastgeplakt voelde ik dus heel goed wie zijn handen niet thuis kon houden. Waaháá! Karatekick in zijn face. Neil, onze Engelsman had er geen erg in dat hij door een neger werd betast en was dus zijn telefoon kwijt!

We lieten ons door deze domper niet van de wijs brengen en dansten vrolijk verder. Om drie uur ’s nachts lag ik dan toch eindelijk in bed. Nog even snel gedoucht en toen bij Daan in bed gekropen.. zij lag al uitgebreid dwars slapend in bed, en daar moest ik me nog maar eens naast zien te wurmen. Met wat elleboogwerk lag Daan op de ene helft en ik aan de andere. Woelend van linkerzij, naar rechterzij, van foetushouding naar mijn buik.. geen één houding liet mij lekker inslapen. Niet kunnen slapen, en dan nog harder denken dat je echt heel graag wilt slapen. Wat er altijd voor zorgt dat je hele nacht geen oog dicht doet. Te druk. Net als wanneer ik een bruiloft heb gehad, of een ander groot feest.. hoeveel verdovende middelen je me dan ook geeft: ik slaap gewoon NIET die nacht.

Met een brak hoofd stapte ik om acht uur uit bed, want om half negen zouden we als afscheid ontbijten met de mannen op het dak. Maar toen we net onze kamer op slot deden, kwamen ze al aangelopen.. Ze hadden geen geld genoeg meer om te ontbijten.. ze hadden nog zo’n 10 cedi, 6 euro, om vanaf Cape Coast naar Ho te reizen.. zo’n 300 kilometer verderop. Na het aanbieden van wat geld zijn we toen maar met zijn tweetjes het dak opgeklommen en de pannenkoeken naar binnen gewerkt. Het was weer verrukkelijk! Onze tas pakten we in en hup, op naar het strand! Na een frisse duik in het wilde water genomen te hebben, klommen we op een barkruk van het Oasis Beach Resort. Hier hebben we nog een uurtje gezeten om te genieten van het uitzicht en natuurlijk om mensen te kijken.

Onder dat mensen kijken moest ik gewoon van 1 iemand een foto maken. niet dat het om die ene iemand ging, nee, het ging om zijn shirt! Hij had een brulshirt aan! Ze hebben hier in Ghana wel vaker lachwekkende shirts aan, waarvan zij meestal geen idee hebben wat het betekend. Zoals een man met een shirt van de Orange County Choppers.. voor zo ver ik weet zijn dat een stelletje Amerikaanse motormuizen.. deze beste man kon zich denk ik een motor niet veroorloven. Een onschuldig meisje met een Lonsdale-shirt, als zij eens wist wat dat betekende... Big mama’s gehuld in het bekende skate-merk Dickies. En de wasman gehuld in het uniform van de stadwacht Eindhoven. Eindhoven de gekste!! Maar dat snapte de wasman niet.

Na een geweldig leuk weekend begonnen we aan onze terugreis van 6 uur. Normaliter kun je vanuit de trotro een hele boel eten van de straat kopen. Maar op het trotro-station in Cape Coast was er geen één vrouwtje te bekennen die mij een overheerlijk meatpie vanaf haar hoofd wilde verkopen.. Na het ontbijt leefde ik op 3 appels en uiteindelijk om 6 uur ’s avonds stopte de trotro bij een tolhuisje en kon ik de meatpie van iemands hoofd af kopen. De ondertussen ontwikkelde hoofdpijn trok weg. In de trotro zaten mijn benen ongeveer ingevlochten en mijn linkerbil had al mijn gewicht en het zuurstoftekort bijna niet overleefd. De hele tijd kwamen Ghanese hits in me op die de vorige avond op de dansvloer voorbijkwamen. Ik moet toegeven dat ik het nog niet eens heel vervelend vind.. begin de liedjes leuk te vinden.. AH.

Het was echt een te gek weekend! De kust heeft ons betoverd met haar zoute zeelucht en feestsferen. Het heeft onze reisplannen zelfs overhoop gehaald. We gaan de laatste twee weken fulltime langs de kust reizen. Onze eerdere plannen waren om het oosten te bezoeken, maar dit gaan we waarschijnlijk in een lang weekend doen. We gaan dan in Ho gelijk onze vrijwillige-Chinees Michael opzoeken!

Helaas eindigde onze trip wat minder leuk.. toen we thuiskwamen stond het hek open van ons binnenplein.. hmm..raar..want de schilder trekt meestal het hek wel achter zijn kont dicht. Voorzichtig inspecteerden de ruimtes die niet afgesloten konden worden, de keuken en de wc.. De keuken was een grote bende! Alles overhoop gehaald en al wat eetbaar was: meegenomen… zelfs onze zelfgekookte diepvriesmaaltijden!!! Werk je als vrijwilliger hier in het ziekenhuis, betaal je je eigen onderhoud en zelfs huur voor je huis… word je ook nog eens even beroofd. Lekker dan.

Gelukkig zijn het (naast de tampons, maandverband, vochtige toiletdoekjes en toiletpapier) alleen de etenswaren. En dus is alles vervangbaar en opnieuw te kopen. Ownee.. niet alles! De tampons niet..die verkopen en gebruiken ze in Ghana gewoonweg niet. AH! Nouja, dat overleven we ook wel weer.

Ik ben benieuwd hoe dit gedoe volgende week af zal lopen. Of dit muisje nog een staartje zal krijgen. Ben benieuwd of we nog iets te weten komen over wie, wat, waar en wanneer.. misschien waren het de schilders die wij compleet vertrouwden.. of de tot-vervelends-toe-aandachtvragende-buurkinderen… We gaan morgen in alle vroegte op zoek naar Charles Mensah om dit te melden en om onze lijst van vermissingen door te geven, maar nu eerst: slapen! Zzz. Dat lukt nu vast wel na een te korte nacht en een te lange terugreis. Welterusten.

Verhaal 15 – Week 7 – Fysiotherapie, outreach, Nederlandse chirurgen en zwetende gespierde mannen op onze binnenplaats..

2008-11-11T09:38:00.000-08:00

De titel zegt het al, een drukke gevarieerde en spannende week! Maandagochtend half negen ’s ochtends begon onze stageweek door middel van een bijeenkomst in een klaslokaal op de afdeling fysiotherapie. Charles Mensah, die deze buitenlandstage mogelijk heeft gemaakt, opende de week met een gebed in de streektaal Twi, waarop ik goedgelovig amen zei. Charles is hoofd fysiotherapie en las in een recordtijd de status van de patiënten van de orthopedische afdeling op. Vijfenveertig patiënten stonden deze week op de operatielijst en dus ook vijfenveertig nieuwe patiënten op de afdeling fysiotherapie, die na de operatie behandeling en begeleiding nodig hebben.

Na de bijeenkomst waren alle fysiotherapeuten en leerling fysiotherapeuten vrij om te gaan waar ze wilden. En wij? Wij ook. We moesten maar ergens achteraan hobbelen. Justice ving mij op. Hij kon vorige week moeilijk afscheid nemen van Heleen, een meisje uit Utrecht, en probeert nu dus troost bij ons te zoeken… Natuurlijk ben ik al verloofd Justice.. maar vrienden worden, tuurlijk, waarom niet. Justice liet ons zien wat er op de afdeling fysiotherapie te doen was. ’s Ochtends een inloopspreekuur in de gymzaal. Daar komen de patiënten binnendruppelen en gaan ze onder begeleiding van een (leerling)fysiotherapeut oefeningen doen. Er is een ruimte voor elektrotherapie om spieren en gewrichten te verwarmen en te masseren. Ook is er voor kinderen een speciaal hoekje. Daar worden kinderen met aangeboren afwijkingen behandeld en kindjes die om wat voor reden niet kunnen of niet hebben leren lopen, wordt dat geleerd. Na het inloopspreekuur gaan de fysiotherapeuten naar de afdelingen in het ziekenhuis. Daar geven ze op de afdelingen behandeling. En wanneer ze klaar zijn gaan ze naar huis. De ene keer om 1 uur ’s middags, de andere keer om 7 uur ’s avonds. Dat noemen ze hier in Afrika flexibele werktijden.

Maandag was ook de heuglijke dag dat Daan weer naar haar eigen bedje vertrok, zodat ik niet meer halve nachten op de doorgezakte bank hoefde door te brengen. Het bed was namelijk echt te klein voor ons tweetjes.. de chirurg die in Daans bed sliep is naar ons buurhuisje verhuist. Mooi. We dachten dat onze geheimzinnige ex-huischirurg geen tong had. Maar maandagavond kwam daar enigszins verandering in. Maandagavond ging ik bij dr. Rumpa en dr. Napoleon op de koffie. Daan had een moeheidaanval en zou een saai bezoek aan 2 orthopedisch chirurgen niet overleven. De koffie was heerlijk. En de daaropvolgende wandeling met dokter Rumpa was gezellig. Hij is besmet met het Afrika-virus, zoals hij het zelf omschrijft. Ah! Ik ben gewaarschuwd.

Zo’n tweeënhalf uur was ik heb ik doorgebracht met dr. Rumpa. Danielle werd ongerust en stuurde heel lief een smsje of ik nog leefde en of ik nog het plan had om naar huis te komen. Dat was maar beter ja, want het was laat. En dinsdag moesten we fris en fruitig zijn voor de outreach!

Om half negen ’s ochtends vertrokken we samen met Stella (Interpol zat de hele dag in mijn hoofd) en Julliet richting Susuaho. De volgepropte Unicef-tas en de veerunster werden in de laadbak van de jeep geslingerd en gaan met die banaan. Langs de kant van de weg installeerden we twee tafels met materialen en we hingen de weegschaal in de boom. Rijen moeders met kinderen en baby’s op de arm kwamen aangelopen. Daan en ik konden ons erg nuttig maken met het wegen van de kindjes en het invullen van groeidiagrammen. En het was niet alleen nuttig. Het was ook enorm gezellig met Stella en Julliet. Stella heeft zelfs beloofd een keer voor ons te koken. Maar dan niet diezelfde avond.. want dat zou een feestje van Daan en mij worden. We zaten dinsdag precies op de helft van onze tijd in Ghana en dat feit was een feestmaal waardig. Het diner bestond uit een superdunne McDonaldssmaakachtige hamburger met patat (yam) en een groenteprutje van tomaten, paprika en een uitje! Jammie!

We sloten de dag af met het uitzoeken van onze kleren en spullen, die we wel of niet terug naar huis wilden nemen. Ik heb drie dingen van Daan overgenomen.. gratis shoppen hier. Besef me dat ik geen eens tijd heb om iets degelijks voor kerst te kopen. En schoenen.. ik heb helemaal geen winterschoenen meer. Kom ik de koude kerst door met mijn ballerina’s? Of moet ik dan toch die oude Uggs met bont uit de kast trekken?

Misschien wel.. want Daantje was woensdag al voor de tweede keer snotverkouden in het warme Ghana. Daan in bed en ik boodschappen op de markt doen, de was ophalen, de postbode stalken en voor school aan de slag. Wat een werk. Ik was niet de enige die het er warm van kreeg. Op onze binnenplaats waren gespierde zwetende negers hard aan het werk, ze kwamen rechtstreeks uit de Coca-Cola reclame: de schilders, wat een mannen! Het wordt met de week erger hier.. Daan en ik werden vorige week giebelig van een 25-jarige Nederlandse jongen.. deze week sloeg de giebeligheid over in kriebels voor de schilder..

Aangezien de schilders veel vocht verloren, geen druppel water bij zich hadden en ik geen zin had in nog meer ziekte, zwakte of misselijkheid in mijn huis, bood ik ze regelmatig een zakje ijskoud water, peperdure appels en gesneden ananas aan. Ze lustten er wel pap van.
De donderdag was spannender. We keken met operaties mee van de Nederlandse chirurgen. Wat een gekraak van botten en pezen!! Net een horrorfilm. De operaties die wij meekeken, ging het om krom staande voetjes. En die moesten recht worden gezet. Dus een enorm geruk en getrek.

Toen dr. Rumpa daar zo stond te opereren, met zijn mondkapje voor, hoofdkapje op.. dikke witte borstelige wenkbrauwen die uitstaken, toen pas.. toen pas zag ik het! Waar ik maandagavond niet op kon komen… hij leek op iemand.. Sinterklaas! Dus Sinterklaas verzorgd niet alleen cadeaus op 5 december, maar opereert ook scheve pootjes in Ghana! Achter mijn mondkapje verscheen een brede glimlach. Maar die verdween weer toen ik mij bedacht dat ik nog een gedicht moet schrijven voor thuis.. JEK.

Mijn hoofd staat er gewoon nog niet naar. Ook niet gek met een weekendje Cape Coast in het vooruitzicht.. we gaan naar Cape coast, Elmina, Kakum National Park en parkeren onze kont vast nog wel even aan de kust…

Verhaal 14 – Week # 6 – Maternity Ward

2008-11-03T08:55:00.000-08:00

Baby’s!!! Deze week hebben Daan en ik veel kersverse, net opgedroogde, baby’s bewonderd.. Opborrelende moedergevoelens, klepperende eierstokken… en… weer heel veel op onze gat zitten. Dit keer niet wachten totdat het etenspauze zou zijn, maar nu was het wachten totdat iemand zou gaan bevallen.
Meestal waren twee van de drie baartafels bezet door puffende uitgeputte vrouwen. Over de baartafels zou ik een heel blog vol kunnen schrijven.. ten eerste vies... Ten tweede veel te smal.. ik had er met zo’n buik al lang naast gelegen. Het resultaat na 1 week baby’s kijken, rondjes lopen, bedden verschonen, medicijnen delen en met de nieuwe dokter (Nomen Nescio, nog steeds) de artsenronde doen: 1 halve natuurlijke bevalling en 1 keizersnee.

Omdat we op ons werk nog steeds veel stilzitten, is onze enige beweging naar het ziekenhuis lopen en weer naar huis. En van de bank, naar de keuken of naar de wc. We vonden het maar eens tijd om naar een sportschool te gaan.

Tyco, een club-restaurant-supermarkt-pompstation-zwembad-en-sportschool in een, werd aangeraden door onze Utrechtse medestagiaires. Donderdag hebben we ons er voor het eerst in het zweet gewerkt. Een kwartier op maximale snelheid gefietst! Zo dat was wennen.. En onder begeleiding van Joseph de sportman heb ik mijn buikspieren flink mishandeld. Zo voelt het in ieder geval. Nog even op de trilplaat, om mijn vet weg te laten trillen. Maar gelukkig vonden ze dat ik er niet lang op hoefde te staan. Mooi, uit dat ding, ik kon mijn maaginhoud al bijna niet meer binnenhouden.. toen klom 1 van de 2 gespierde gorilla’s op de plaat en lichtte toe dat hij de lijntjes van zijn 6pack iets wou uitdiepen..yeah yeah.. na ons een uurtje in het zweet gewerkt te hebben sprongen we in het heerlijk koele zwembad. Voor herhaling vatbaar. En dat is maar goed ook, want we hebben een maandabonnement!

Nergens, maar dan ook nergens in Ghana kun je iets in de trant van diepvriesmaaltijden kopen. Ook niet zo gek natuurlijk. Maar omdat wij niet elke dag zin hebben om te koken of om onze warme hap op de markt te halen. Hebben we deze diepvriesmaaltijden zelf maar geproduceerd: 4x Nederlandse gehaktschotel, 3x kip kerrie, 3x nasi, 4x chili con carne.. hmm!! Onder het koken, konden we vanuit onze keuken de schilders te werk zien bij onze buren. Aangezien de schilder bij ons in huis de kleuren op de muur had bekeken, was voor mij 1 en 1 twee. Spaans benauwd kreeg ik het, dat hij ook even ons huisje wilde doen.. ondertussen heeft hij zich al op onze binnenplaats weten te infiltreren!! Hij is over ons hek heen geklommen en heeft er alvast wat verfspullen neergezet. Ah… no way.

Vrijdag kwam Charles Mensah naar ons toe met een serieuze blik in zijn ogen. Hij meldde ons dat we uit ons huisje moesten. De reden dat we weg moesten was niet eens dat de schilder zijn ding moest doen. De reden was dat twee Nederlandse chirurgen (waarvan 1 inclusief gezin) een onderdak nodig hadden. Het ene gezin kon in het net geschilderde buurhuis, de chirurg die alleen was moest in ons huis. Met hebben en houden (van kledingkasten uitruimen tot het slopen van onze mooie kaartenmuur) zouden we naar het huisje van de drie Utrechtse meiden moeten verhuizen. Zij zijn namelijk al op weg naar Nederland… Daan en ik hadden al eerder tegen elkaar gezegd dat we om geen enkele reden ons huisje zouden verlaten. We voelen ons er net zo lekker thuis.. dit zeggende tegen Charles en kijkend met mijn Ally McBeal pruilgezicht kregen we het gedaan. We mochten blijven, maar dan zou Daan bij mij in bed moeten en de zoon van de ene chirurg in Daans bed.

Ok, vooruit met de geit. Daan bij mij in bed. Hoe dat gelukt is weet ik ook niet. want ik pas al niet eens in mijn eigen bed. Ik lig altijd dwars ’s nachts. Ongemak. Maar ja. Die jongen zal er waarschijnlijk ook niet om staan te springen om met ons onder 1 dak te wonen.. want ja, Daan en ik zijn allebei deze week ongesteld en we hebben het de hele dag over de vorm van onze ontlasting.

Daan en ik zijn van vrijdagmiddag tot zaterdagavond laat continue giebelig geweest over het feit dat er aankomende week een blanke 25-jarige jongen in zijn handdoekje over onze binnenplaats naar de douche zal lopen. We verzinnen dure dubbele namen, gokken naar een accent, schatten hoe lang hij is. Hoe desperite zijn we nou.. we zijn zes en een halve week uit Nederland en zijn nu al helemaal over onze toeren nu we uitzicht hebben op blanke Nederlandse mannelijkheid. Mannen in Nederland, jullie zijn gewaarschuwd met kerst!

Zaterdagochtend, voordat de chirurgen aankwamen, zijn we nog even ons buurhuis binnengeslopen dat van een nieuw likje verf was voorzien. Niet alleen de verf, maar ook het zeil was vernieuwd, een mand vol boodschappen stond op tafel en een krat STAR-bier.. Toen wij hier kwamen: niks van dat alles! Verwende chirurgen..

Zaterdagavond hadden we geen zin om te koken, zelfs niet om eten op te warmen! We worden echt te lui hier. Dus op naar de markt om eten te halen. Onderweg kwamen we enorme vrolijkheid tegen op straat, enorme hordes mensen, parades, getrommel.. borrel in mijn buik: dit is Afrika! Zelfs onze postbode Alex Ossei Bouison was in traditionele kleren gewaad. Ik herkende hem gelukkig net op tijd, net voor het moment dat het rare situaties zou opleveren. Ik bewonderde zijn kleding en vroeg wat er aan de hand was. De burgemeester zat 40 jaar op zijn stoel! Wow! Wat lang.. te lang!
We haastten ons uit de opslokkende menigte, omdat ons eten aan het afkoelen was.. ik had rijst met saus (saus uit een pan, waar ook vissenkoppen en gekookte eieren in lagen..goh.. je hebt soms last van diarree?! Maarnee…) en ik had planteen, gebakken banaan, sla en bruine bonen. Owja.. ik had ook nog kip… had kip. Maar heb die na 1 hap met afschuw de vuilnisbak ingemieterd. Net toen ik met een enorme drang naar vlees mijn tanden in het stukje overheerlijkheid zette, zag ik er een of ander insect op mijn kip zitten die dezelfde vleesdrang had.

Nog meer vieze beestjes zaten er in de douche die avond.. een dikke grote spin! Hm.. op zich is het me gelukt om in complete harmonie te leven met mijn slaapkamerspinnen, maar een spin in de douche.. wordt me toch iets te krap. Maar goed, deze keer kon hij in het hoekje blijven zitten toekijken. Halverwege mijn douchebeurt kwam er opeens een kakkerlak uit het gordijntje gekropen.. gatver hoorde ik mezelf hardop zeggen. De rillingen over mijn rug. Snel de kraan dichtgedraaid. En toen ik me omdraaide om mijn handdoekje te pakken… voelde ik voelsprieten op mijn rug… AAAAAHHHH!!!

We wilden allebei één ding.. uit deze ruimte!! En aangezien de kakkerlak niet het geduld had om te wachten tot ik eindelijk de deur van de haak kon krijgen, ging die maar rondjes vliegen en tegen me aanbeuken met zijn vieze lichaam.. mijn geschreeuw en gegil was ongeveer in heel West-Afrika te horen en Daan kreeg zowat een hartverzakking. Daan en ik besloten: alle beesten die we deze week tegenkomen zijn voor onze mannelijke landgenoot.

Tegen alle verwachtingen in, kwam niet de zoon, maar de chirurg bij ons in huis wonen. Weg avontuur. Deze chirurg heeft zich twee nachten in ons huis doorgebracht zonder zich voor te stellen. Wat een rare.. en wat nog gekker was, was dat hij zich na een douchebeurt heeft afgedroogd met onze keukenhanddoek. Oke, je handdoekje vergeten en dan onze keukenhanddoek met kippenprint gebruiken, prima! Maar dan net doen alsof je neus bloed? We hebben dat ding maar uitgekookt. De handdoek is nu van rood naar roze gegaan..

De zoon vroegen we zondag nog mee te zwemmen, maar hij had zijn afspraken al staan. Wij onze sociale plicht ook weer gedaan en met zijn tweeen vertrokken we richting Tyco. Bij Tyco aangekomen werd ons eerst de toegang geweigerd omdat er een feest was.. ja, maar wat is een feest zou zonder twee blanke dames? Dus wij mochten alsnog naar binnen. Te gek! Dansende Afrikanen aan de rand van het zwembad, dansende Afrikanen in het zwembad. De volumeknop op 10 of 11. Echt knetterhard! Maar we hebben heerlijk in het water gedreven en heerlijk gerelaxt op de luie stoelen. De zon werd me alleen een beetje te veel voor mijn hoofd.. hoofdpijn! En mijn ongesteldheid hielp daar ook nog eens een handje bij mee: om 20.00 uur lag ik in bed. Maandagochtend was het 07.30 dat ik mijn bed uitkwam, zonder hoofdpijn.

Aankomende week zijn er dus twee chirurgen aan het werk met bijzondere gevallen. Er staan 45 patienten op de operatielijst. Druk druk! Wij lopen mee op de afdeling fysiotherapie en zullen dinsdag en woensdag op outreach gaan naar dorpjes.

Well, mensen, dit was het weer. Volgende keer meer…

Liefs, Yaa-Laura Sarah

Ps. Yaa is mijn nieuwe voorste voornaam. Hier in Ghana is het gebruik om kinderen te vernoemen naar de dag dat ze geboren zijn. En aangezien ik op een mooie donderdag in augustus ’87 uit de buik van mijn moeder kwam heet ik Yaa. Jaa! En dan willen jullie ook vast weten wat jullie voorste voornaam zou zijn als jullie in Ghana waren geboren…

De eerste naam is vrouwelijk, de tweede is de mannelijke vorm:
Maandag: Aduoa, Kwaduro
Dinsdag: Abenas, Kwabena
Woensdag: Akua, Kwaku
Donderdag: Yaa, Yaw
Vrijdag: Afia, Kofi
Zaterdag: Amma, Kwame
Zondag: Akosua, Akwasi

En Sarah.. Laura Sarah noemden ze me in Mole. Ik vind het wel mooi.

Ps. Nog 2 weken kunnen jullie kaartjes naar me sturen.. want over zo’n 4,5 week vertrek ik uit dit huisje richting kust!

Verhaal 13 – week # 5 – Up north, op safari!

2008-10-30T07:39:00.000-07:00

Na vier weken werken werden we beloond met een weekje vrij! Deze buitenkans lieten Daan en ik niet liggen en planden een rondreis door het hoge noorden. Niet het hoge noorden Europa, maar het noorden van Ghana! Na onze travel guide te hebben doorgespit, er over gedagdroomd te hebben en met mensen erover gepraat te hebben hadden we dan toch uiteindelijk een planning voor ons. Want Laura ‘controlfreak’ wilde tijdens de week vol nieuwe dingen, zich toch graag aan 1 zekerheid kunnen vasthouden.

Vrijdagmiddag vertrokken we, met planning op zak en een zo licht mogelijke rugtas op onze rug. Een zo licht mogelijke tas betekent: geen scheermes, niet genoeg schone handdoeken, te weinig onderbroeken, 1 korte broek waar ik negen dagen in moest lopen, geen haarlak… ik had dus het vooruitzicht dat ik zou stinken en er niet uit zou zien. Maar wat maakt het uit. Ik ga niet naar het noorden om een man aan de haak te slaan! Owja, en om niet te provoceren had ik geen hemdjes mee.. deze schijnen in het noorden niet echt gepast te zijn..

Mijn man, een jongeman die op het trotrostation van Duayaw Nkwanta werkt en mij zijn vrouw noemt, zwaaide ons uit en we vertrokken naar Wenchi via Sunyani. De weg naar Wenchi was een stukje hetzelfde als de weg naar Techiman (zie verhaal 7): een achtbaanrit! Maar dit keer bij daglicht. In Wenchi kochten we onze Ghanese warme hap op de markt en regelden ons eerste hotel. Het Baah-hotel bood ons onderdak voor een mooie twee euro vijftig per nacht. Die twee euro vijftig was goed voor een douche, met afvoer naar buiten. Een enorme stink wc en maar liefst twee bedden met overduidelijke lattenbodem. Niet wetend dat we nog wel beroerder zouden huizen, met volle maag en na een telefoongesprek met lieve sas, viel ik al gauw in slaap. Vanuit Wenchi, onze slaapplaats, was Bui National Park goed te bereiken. Nouja, 3 uur hobbelen verderop.. en dat met een kindje onder de uitslag tegen me aan gedrukt, half liggend op mijn schoot en kietelend aan mijn witte kuiten. Drie uur en een slaapkont verder kwamen we in Bui National Park aan. Eigenlijk wilden we hier de kanotocht doen om nijlpaarden te zien, maar aangezien we dan misschien vast kwamen te zitten in het gat omdat we de laatste trotro terug dan niet zouden halen, gingen we alleen de berg beklimmen. Vanaf deze berg heb je uitzicht over het park en kun je Côte d’Ivoir (Ivoorkust) zien! De wandeling naar de top was een heel avontuur, door 2 meter hoog rietgras een weg banen en opgegeten door de bushbugs. Dat zijn kleine zwarte vliegjes die op je bloed azen en, wanneer je 10 jaar onbeschermd door ze geprikt wordt, word je blind. Gelukkig zijn we in Ghana maar drie maanden. Op de berg hebben we een halfuurtje genoten van het uitzicht en keerden toen weer terug. Na een potje wildplassen in de bush-bush en met echt bronwater, opgepompt door kinderen uit de buurt, gingen we weer op weg, op zoek naar een trotro die ons naar Wenchi kon vervoeren. Een ritje trotro werd het niet, maar wel een zitplek in de cabine van een oude lompe DAF vrachtwagen uit Nederland (aangezien alle waarschuwingsbordjes die in de cabine hingen in het Nederlands waren). Een gratis ritje. Alleen nóg meer hobbelen dan in de trotro. Een vrachtwagen heeft natuurlijk meer wielen die door de gaten in de weg moeten. Gelukkig had de vrachtwagen geen lading en dus minder kans op ongelukken en pech.

Terug in het hotel in Wenchi bevrijdde ik het halve woud uit mijn broek en sprong ik onder de douche. Helaas was er geen stroom en dus geen licht. Daarom werd ik door Daan met de knijpkat begluurd en bijgeschenen. Toen ik schoon was werd er op de deur geklopt en een andere gast uit het hotel nodigde ons uit om een hapje mee te eten. Vooruit met de geit, weer een avontuur. We hebben Banku geproeft. Gekookte mais, vermalen tot een bal, die je moet dippen in een saus met daarin drijvend een ruggengraat van een onbekend wezen met hier en daar wat vlees er aan. Niet te doen. Alleen de maïsbal was nog een beetje neutraal van smaak. Na een goed gesprek met de drie wijze mannen keerden we terug naar onze kamer. De volgende ochtend reisden we van Wenchi naar Wa. Op een te krappe achterbank (met mijn kont tegen de rugleuning en knieën in de rugleuning van mijn voorbuurman geperst) heb ik het 8 uur lang uitgehouden. Ik voelde voor het eerst wat menig bovengemiddeld lang persoon menigmaal meemaakt in het openbaar vervoer (denk aan: Aad, Matthijs, Rob..). Mijn rugtas werd achterin de bus gepropt. Wat ik verschrikkelijk vond, geen overzicht over mijn spulletjes!! De muziek stond veel te hard en de speaker hing ook nog eens boven mijn hoofd. Na drie keer dezelfde Ghanese worship-cd aangehoord te hebben en te beseffen dat ik nog 3 uur zo moest blijven zitten werd ik een beetje sippig. En daarnaast voelde ik me echt heel vies. Zandvlagen werden door de trotro geblazen en dat in combinatie met overmatig zweten, was ik niet meer blank maar roodhuidig. Maar oude muziek van Westlife, wat hier enorm populair is, pepte me op. Celine Dion probeerde daar verandering in te brengen maar Elton John wisselde haar gelukkig snel af.

Net voordat ik een trombosebeen zou krijgen van mijn beknelde zithouding, kwamen we in Wa aan. We regelden een hotel , bekeken het stadje en bezochten het oude en nieuwe Wa-Na Palace. Het gemeentehuis als het ware. Op zoek naar lekker avondeten struinden we veel kraampjes af, en uiteindelijk aten we bij kraampje nr. 1. Overheerlijke fried rice met 2 stukjes kip, een gekookt ei, salade, witte bonen in tomatensaus, mayonaise en ketchup.. smullen! Na deze overheerlijkheid gedoucht met een emmertje, omdat er geen stromend water was. Primitiever werd het met de dag. Want in Wechiau, waar we maandag heen gingen om nijlpaarden te spotten, was er geen stromend, geen elektriciteit en geen telefonisch bereik! De weg van Wa naar Wechiau legden we af met een jeep, zittend met nog 10 negers in een traliekooi. Deze reis weer eens wat nieuws geproefd: Cola. En dan niet coca cola. Maar cola van de colaboom. Een stukje hout waar ze op kauwen in plaats van op kauwgom. En het is ook nog eens goed voor je maagzweer. Ik verwachtte een frisse smaaksensatie in mijn mond, maar het tegenovergestelde bleek. Bitter! Vanaf de touristoffice in Wechiau werden we per jeep afgevoerd naar een letterlijke uithoek van Ghana. Onze slaapplek, een boomhut, keek uit over buurland Burkina Faso! Dit buurland heb ik zelfs kunnen aanraken, vanuit de boot waarin we zaten toen we die middag een kanosafari deden op de rivier Black Volta. Op deze kanosafari hebben we veel vogels en vlinders gezien, maar helaas niet de verwachtte nijlpaarden.. too bad. Onze persoonlijke gids voor het verblijf in Wechiau ging niet alleen mee op kanosafari, maar kookte ook voor ons en maakte onze bedden in de boomhut op! Te gek zo’n mannetje. Na het eten, zo rond half acht, klommen we al in de boom omdat het al aardedonker was. Het was een geweldige ervaring om onder de blote sterrenhemel te liggen en in slaap te vallen! Halverwege onze nacht begon het helaas erg hard te waaien en zat er regen aan te komen. Dus huppatee, spulletje pakken, uit de boom klimmen en naar onze schuilplek annex noodopvang rennen. Dit was een muf stoffig hok, met drie stenen bedden en een rondvliegend beest. Maar geen licht, dus een raadsel wat het was. Al gauw vielen we weer in slaap en nog sneller werd ik weer wakker. Kotsmisselijk en enorme buikkrampen.. ik durfde niet alleen naar de wc te gaan en maakte Daan wakker. Gelukkig was ze aanspreekbaar en ging gehoorzaam mee. Ook Daan voelde zich niet helemaal lekker. De wc durfden we ’s nachts niet te betreden en daarom gingen we allebei gehurkt achter het toiletgebouwtje. Twee diarree-hoopjes lieten we achter. De volgende ochtend voelden we ons echt zwaar ziek. Allebei enorme diarree die we bij daglicht wel durfden te lozen in het toilet dat bestond uit een gat in de vloer met daaronder een enorme wensput. PLONS! Hm.. wat zou de oorzaak zijn geweest van deze reactie van ons maagdarmstelsel? De 250 milliliter olie die onze gids/kok had gebruikt in de pastasaus? We zijn hier in Ghana zo gewend om vetarm te eten dat onze darmen de vette bedoening echt niet trokken.

De dinsdag begon dus niet zo lekker. Onze terugreis naar Wa ging gepaard met buikkrampen en misselijkheid. In Wa moest ik echt zo snel mogelijk een wc bezoeken en dat was het toilet op het trotrostation. Alleen het mannentoilet was beschikbaar. Weer een gat in de grond, waar je maar een beetje boven moest hangen zonder je ergens aan vast te kunnen houden. Zelfs de muur was geen optie om je aan vast te houden… de gehele 2 meter hoge muur zat vol met poep en plas en ondefinieerbare substanties. Maar ja, als je moet, dan moet je. We zijn niet doorgereist naar Larabanga, zoals het in mijn strakke planning stond ingecalculeerd. Door het ziek zijn, liep mijn planning in het water en mijn zekerheid viel weg. AH! We zijn in Wa weer naar hetzelfde hotel gegaan, om uit te zieken (oftewel: alles uit te poepen). Omdat we de volgende dag toch naar Mole National Park wilden gaan, ging ik nog even in mijn eentje op weg naar het busstation om de vertrektijden te vragen. Het busstation zou niet ver zijn volgens menig Ghanees die ik tegen kwam. Maar schijn bedriegt. Twee kilometer lopen met enorme diarree-aandrang, zweetaanvallen en kokhalsneigingen, geen pretje. Op de terugweg kwamen twee mannen naast me lopen. Niks vervelends hoor. Het enige vervelende was dat ze dachten dat ik een vijftienjarige Japanner was.

De bus vertrok vroeg. Als we 5.00 uur bij de bus zouden zijn, zouden we vroeg genoeg zijn om een kaartje te kunnen bemachtigen.. maar 4.50 uur waren alle kaartjes uitgekocht! Nee.. niet nog een dag in het gat Wa. We stelden de buschauffeur zelfs al voor om 6 uur lang in het gangpad of in de laadruimte te zitten. We waren onze wanhoop nabij, tranen in mijn ogen, toen onze redding kwam! Een luxueuze jeep reed voor en liet ons instappen. Wat een zegen! Echt.. Daan en ik waren onvoorstelbaar blij. Deze jeep deed ons al om 8.30 arriveren in Larabanga, het dorpje voor Mole. Met gehuurde fietsen, waar mijn ketting natuurlijk afviel, legden we de laatste kilometers richting Mole af. Bij Daniel, de vriendelijke receptionist, regelden we onze kamer en doken we zo snel mogelijk in het zwembad met ongelofelijk mooi uitzicht! Een vallei met twee meren waarin olifanten aan het zwemmen waren!! Op het uitkijkpunt over de vallei heb ik zo’n uur van het uitzicht genoten, terwijl Daan aan het slapen was op onze kamer. Djimah, een van de gidsen van het Mole Park, gaf me op het uitkijkpunt de uitleg dat wanneer het droge seizoen meer zijn intrede had gedaan, er ook meer olifanten naar deze twee meren zouden komen. Omdat deze één van de weinige meren in Mole zijn die niet opdroogt in het droge seizoen. Chris uit Australië met enorm accent kwam er bij zitten en liet mij jaloers zijn op zijn Nikon spiegelreflexcamera. Daniel kwam er ook nog even bijzitten en vroeg of ik kon zwemmen. Maar natuurlijk! Hij niet. ‘Waarom heb je dat niet als kind geleerd?’ was mijn vraag. ‘Omdat, waar ik op ben gegroeid, geen water was’ antwoorde hij. Logisch. Dom, Laura. En of ik het hem kon leren. Ja hoor, maar eerst op wandelsafari door Mole Park!!
De safari was een geweldige wandeling door de bushbush, afgewisseld met savanneachtige beelden. De olifanten waren tijdens de safari helaas nergens te bekennen.. omdat er nog veel meertjes waren, waren de olifanten dus verspreid over het park en dus moeilijker te vinden. Daan, Chris en ik hebben veel zwijnen, apen en antilopen gezien. De apen hielden zich zelfs op voor de deur van onze kamer en de zwijnen lagen met zijn drieën onder een bosje bij de deur. Gezellige boel. Na de wandelsafari van een pittige 2 uur stevig doorlopen sprongen we lekker weer in het zwembad, om af te koelen. Met Daniel had ik afgesproken om na de wandelsafari, zwemles te geven. Maar geen Daniel te bekennen.. vast bang voor een afgang. Chris was alleen in Mole, dus boden we aan met zijn drieën een hapje te eten in het restaurant. Na jaloers zijn wereldreis-avonturen aangehoord te hebben gingen we terug naar onze kamer, waar ik nog een koud bad nam en mijn verbrande huid begon te voelen. Alleen mijn voorkant was verbrand en is nu als enige kant dus bruin. Mijn billen en rug zijn nog net zo wit als de stranden van Ghana…

Donderdag begon erg vroeg. Om 3 uur ’s nachts werden we gewekt en om vier uur zaten we in de bus richting Tamale. Chris had ons voorbereid op het grootste potje hobbelen dat we ooit zouden meemaken. Maar dat viel alles mee, vonden wij, we zijn inmiddels aardig gewend aan de minimale wegen hier. Halverwege de reis stopten we ineens. Wat was er aan de hand? Toch geen lekke band? Toch niet vast komen te zitten in een of ander primitief gat?! Ik hoorde geschreeuw achter me.. zoef, alle hoofden voor mij draaiden zich om. Waarop ik volgde. Een groepje mannen gooiden woorden en beledigingen en al zo meer naar elkaar toe in het Twi. Geen idee wat ze zeiden, maar ze werden er alleen maar bozer en agressiever op. Er viel een klap, de bus reed een klein stukje verder, en de mishandelaar werd bij de plaatselijke politie eruit gezet. Opgeruimd staat netjes. En verder gingen we. Onderweg kocht Chris vage deegballetjes en liet ons proeven: Oliebollen! Alleen dan zonder rozijntjes of krentjes.. normaliter houd ik niet zo van oliebollen, maar hier is al het voedsel wat maar enig westerse overeenkomsten vertoond mijn favoriet.

Zes uur later (10 uur ’s ochtends), in Tamale aangekomen, namen we afscheid van onze Australiër en wisselden we facebook-gegevens uit, zodat we nog wat foto’s kunnen uitwisselen. We zochten naar een hotel en kwamen uit bij de TICCS (Tamele Institute of Cross Cultural Studies). Een paradijsje, liggend in het bos, tropische bomen en bloemen, een Jungle Bar, een schommel en de beste bedden van de hele week. Na twee uurtjes geslapen te hebben was het nog maar 1 uur ‘s middags. Op naar het centrum, de markt, de grote moskee en de leather factory wijk. Bij de laatste hebben we slippers op maat besteld en deze worden, als het goed is, gestuurd naar Sunyani. Ben benieuwd of ze daar ooit aankomen.

Aangezien Daan zich nog steeds erg belabberd voelde, gingen we weer gauw terug naar onze kamer en heb ik een heerlijke ananas geslacht en geschommeld onder de tropische bomen. Toen Daan weer een beetje bijkwam hebben we pizza gegeten, wat gedronken met twee Ghanezen en toen ze onze telefoonnummers vroegen namen we snel de benen. Het perfect zachte bed heeft mij een geweldige nachtrust geleverd, zodat ik de volgende dag op en top was voor een 7 uur durende reis naar huis.

De terugreis van Tamale naar Techiman zaten we in een te slome trotro, maar ik zat nu wel op een plek met meer dan voldoende beenruimte, gelukkig. Voor mij zat een man met 2 cm lange nagels. Bibbers, wat een engerd. Vanaf Techiman naar Sunyani zat ik naast deze engerd, eerst herkende ik hem niet. Een beetje laat kwam ik er achter dat hij het was. En ja, toen reed de trotro al. Geen weg terug. Ik zou een uur naast deze man moeten zitten. Wat een giller. Hij begon tegen me te praten. Hij was doordeweeks leraar in Walewale. En in het weekend reist hij af naar het weeshuis in Duayaw Nkwanta, dat hij en nog een paar mannen had opgericht. Laura met haar eeuwige vooroordelen. Wat een geweldige man met een nog mooier hart. De vieze lelijke nagels zag ik al bijna niet meer.

Anderhalf uur later haalde ik het slot van ons hek, gooide mijn rugtas af en plofte op de bank. Thuis. Heerlijk. Wat een week! Wat hebben we veel gezien, gedaan en ervaren…

Het resultaat van 1 week reizen in het noorden van Ghana: Honderdnegenenzeventig foto’s. Spierpijn in mijn billen van het trotro-zitten. Lekgeprikt door de muggen, in totaal zo’n 80 beten. Mijn benen zien er door de muggenbulten dus niet meer uit. Maar ook door de safari: krassen en schaven. Maar ik moet niet zeuren. Daan heeft de grootste oorlogswond. Opgelopen na een val in het riool in Wa. Heb me gevoeld als de koningin. Wat een aandacht. Heb het overleefd om van mijn planning af te wijken en de isolatie in Wechiau heb ik ook doorstaan. Gelukkig was dit maar voor 1 nachtje.

Het weekend thuis hebben we heerlijk rustig aan gedaan! Lekker veel geslapen en we waren te lui om de was zelf te doen. Dus zaterdag hebben we geprobeerd onze was bij de wasman in te leveren. En deze lieve man wilde onze enorm vuile stinkende was maar al te graag doen. Toen ik de schone was op kwam halen stond de wasman nog even mijn onderbroeken te strijken en op te vouwen.. ietwat ongemakkelijk gaf ik toe dat die van mij waren. Alles rook weer naar Omo! Zelfs mijn lakenzak was weer stralend wit. Was ook wel nodig, na 6 weken erin te hebben liggen stinken! Stinken doen we dus eventjes niet, maar dat zal vast wel weer komen met deze tropische temperaturen hier.

Onze zesde week in Ghana is alweer aangebroken en we gaan stagelopen op de maternity ward, een afdeling met zwangere vrouwen! Ik ben benieuwd wat we gaan tegenkomen… het leerdoel dat ik in ieder geval heb staan is dat ik wil leren hoe ze hun kind op hun rug knopen en hoe ze een baby-draagzak maken..

Tot volgende week lieve mensen.

Ps. Al 13 kaartjes binnen!!
Ps. We zijn er achter waarom alle kippen in Ghana die op straat lopen geverfd zijn! Zo weet men van wie, welke kip is.. we hebben inmiddels alle kleuren van de regenboog gezien! Van roze stippeltjes tot geheel groen. Heel vrolijk.

Verhaal 12 – Week 4 – Childrens ward

2008-10-17T08:54:00.000-07:00

Ja, mensen, het is waar. Mijn belevenissen van week 4 staan nu al op internet!! Te gek. De reden is dat ik volgende week niet op internet zal zitten omdat ik een week op safari ben :)

Maar oke, eerst even vertellen over deze week.. we liepen stage op childrens ward.. een levendige afdeling met veel schattige koppies. De kindjes worden hier in het ziekenhuis vaak in mooie kleding gestoken. Mooi kanten jurkjes en wijze pakjes. Het schoeisel is meestal te groot. Mijn maatje slipper, maat 39, voor een kindje van 4.. hmm, hoezo op de groei gekocht?
Op de afdeling liggen veel kindjes met malaria, anemie en astma aanvallen. Eén jongetje heeft HIV. Echt het beeld dat je op tv ziet. Een uitgemergeld superdun jongetje.

Helaas is de knappe dokter Davies er vandoor met zijn vrouw en is er plaats gemaakt voor een nieuwe dokter. Hij heeft al verschillende bijnamen, die ik overigens niet zal noemen. Hij is namelijk een kwal. De nieuwe dokter gaf ons onder de artsenronde de uitleg dat hij hier niet lang wilde werken, dat dit vrijwilligerswerk was en dat hij zo snel mogelijk een baan in Accra zou nemen. Want daar zijn de patiënten wat slimmer. Lekker dan. Hij vindt hier de gemiddelde patiënt te dom… en niet goed genoeg om mee te werken zeg maar.

Op de kinderafdeling kunnen we zeer weinig nuttig bezig zijn. De medicatie mogen wij niet doen. Er is weinig wondverzorging. Het enige wat we doen is mee met de artsenronde en vragen stellen aan de kwal.

Naast het feit dat de week op de kinderafdeling aardig saai was, was het leven eromheen wat spannender. Ten eerste heb ik een levende kakkerlak verwijderd uit Daans kamer. Hij was bijna dood, maar spartelde nog met zijn pootjes. Met een plastic heb ik het ongedierte kunnen pakken en zocht zo snel mogelijk het hazenpad richting container. Helaas werd mijn snelle pas onderbroken door Fidel. Hij hield me staande en daar stond ik dan, met een gore kakkerlak in mijn hand… la la la. Gelukkig lukte het me het gesprek af te kappen en legde ik de laatste meters naar de container wanhopig af, waar ik de gorigheid kon dumpen.

Slechts drie dagen heb ik deze week gewerkt. Dat kwam omdat er wat mensen, waaronder ikzelf, ziek waren. Janneke, een student uit Utrecht, werd maandagmiddag opeens erg ziek. Overgeven, diarree, koorts, rillingen.. niet zo mooi. Aangezien de symptomen van malaria hier op lijken. Omdat Janneke alleen thuis was, vroeg ze of wij even langs wilden komen. Wij er heen. En ze zag er echt beroerd uit.. Jan is geen pieperd, maar moest gewoon echt huilen van hoe slecht ze zich voelde. Het leek ons slim om haar bloed te testen op malaria en aangezien Jan het niet zo zag zitten om geprikt te worden door tangen van zusters, werd ik de aangewezen persoon om Jan te pijnigen. Prima, komt mijn 10 weken ervaring op het priklab ook weer van pas. Alleen gaat het hier wat anders dan in Nederland. Niet een mooi vacuümsysteem, die, wanneer je de naald in de ader hebt zitten, zelf het bloed opzuigt. Maar een naald met een spuit. Je moet dus zelf het bloed oogsten door het bloed op te trekken. Zoals ze het vroeger deden. Deze manier is wat complexer en er kan wat meer verkeerd gaan. Helemaal omdat ik het nog nooit op deze manier heb gedaan…
Maar met een beetje zelfvertrouwen moet ik toch ver komen.. de adrenaline klotste door mijn lichaam, hopelijk bij Janneke ook, dan zouden haar vaten in ieder geval mooi open staan! Na wat gehannes met de stuwband (dat is hier een rubberen touwtje waar je een knup in moet leggen) en het ontsmetten van de prikplek lukte het me toch in 1 keer om genoeg bloed op te zuigen, YEAH! En het deed geen eens pijn.

Haar bloed werd getest op malaria en de nieuwe dokter wilde haar graag even zien. De malariatest was negatief, maar de nieuwe dokter vertelde dat het alsnog wel malaria zou kunnen zijn. Nadat hij ons vroeg wat Jan gegeten had, waarschuwde hij ons voor het eten op de markt. Daarvan konden haar klachten ook komen…
Ze kreeg een infuus en ik moest haar de injecties geven met een pijnstiller/koortsverlager en een anti-malaria middel uit voorzorg. Hierna werd ze gelukkig al gauw wat helderder!

We hebben ons ’s avonds nog aardig vermaakt met de nieuwe dokter. We vroegen waarom hij hier dan wel was, aangezien hij niet voor de patiënten kwam. En toen gooide hij alles er uit… dat hij liever een bouwvakker was geworden…al dat gepraat met mensen vond ie maar niks en ’s nachts uit je bed worden gehaald voor een spoedgeval vond ie helemaal een drama. Geneeskunde was een ‘moetje’ van zijn ouders… Lekker voor Jan, staat er een dokter aan je bed die toch liever bouwvakker was geworden.
De nieuwe dokter werd weggeroepen voor een noodgeval en zijn stoel zag er toch wel heel verleidelijk uit op de late avond. Plof.. een mega lompe dikke leren bureaustoel voorzien van alle gemakken. De rest van de kamer is armoedig en schraal ingericht. Lekker contrast. Beetje onder uit zakken op de stoel, voetjes op het bureau! Brownnuts en een blikje sprite erbij.. it is nice..

Jan mocht mee naar huis, nadat er 4 liter vocht via het infuus naar binnen was gepompt. Het was erg laat dat we maandagavond naar huis gingen en we besloten de volgende dag uit te rusten en om de beurt voor Jan te zorgen. En toen, net toen we thuis waren, begon Daan te overgeven… patiënt nummer 2. En deze patiënt was dinsdag, de volgende dag, jarig! In de hoop dat ze zich een beetje jarig zou voelen had ik dinsdagochtend een ontbijttafel gemaakt, met toast en ananas…hm! Zelfs de bloemen ontbraken niet. Maar Daan kon er iets minder van genieten.. nadat ze een halve ananas had gegeten, en deze er gelijk weer had uitgegooid, ging ze maar weer naar bed.

Janneke had dinsdag nog steeds diarree en moest ook nog steeds overgeven. Ik werd opgetrommeld om weer bloed af te nemen. Ze had ook nog een injectie nodig tegen de misselijkheid. Ik mocht die niet geven van de zuster. Was ze te trots om het over te dragen aan mij, de blanke? Huppakee, bats, spuit erin, en binnen een oogwenk zat de vloeistof in Janneke’s bovenbeenspier. Zo’n pijn dat het deed, ze moest er zelfs van huilen. Volgende keer ruk ik die spuit uit de handen van de zuster en doe ik het persé, op een menselijkere manier.

Jan en Daan zijn inmiddels weer bijna beter! Daan kan weer lachen, dansen, zingen en gek doen en boeren laten. Jan doet het wat rustiger aan en rust nog veel uit op bed. Mijn maag en darmen waren woensdag even van streek. Maar een Coca-Cola, een vleesspies van de straat en een fanmilk-ijsje later was ik weer helemaal de oude. Het is raar, maar waar.

Dat was het wel over deze week. Beetje ziek en een beetje saai. Maar volgende week zal het in ieder geval niet saai zijn!! En ziek hopelijk ook niet. Vrijdagmiddag vertrekken Daan en ik richting noorden. We gaan eerst naar Bui national park, gevolgd door een bezoek aan de hippo’s in Wa en Wechiau.. daar gaan we overigens ook in een boomhut onder de blote sterrenhemel slapen! Vanaf daar reizen we naar Larabanga en Mole National park voor de olifanten en we besluiten onze trip met een bezoekje aan Tamale!

Over twee weken zal ik mijn nieuwe verhaaltjes weer posten! Wil je weten hoe het met me gaat, kun je me altijd tussendoor even bellen!

Verhaal 11 – Weekend #4 – Bobiri Forest, Ejisu, Besease Shrine & Lake Bosumtwi

2008-10-15T05:49:00.001-07:00

Zaterdagochtend vroeg begon het avontuur voor ons tweetjes. We werden vanuit Duayaw Nkwanta snel opgepikt door een tro-tro die naar Kumasi ging. Dit keer niet met een geweldig uitzicht voorin zitten, maar achterin, met mijn hoofd tegen het plafond gedrukt. De eerste bult op mijn hoofd zat er al na enkele ogenblikken. Al gauw werd het me te heet onder de voeten. Niet dat ik me uit de voeten moest maken om wat voor reden dan ook. Maar het werd me letterlijk te heet onder de voeten. Mijn tenen verkleurden van babyroze naar donkerrood, richting paars (net als sommige familieleden deze verkleuringen regelmatig ondervinden), en mijn Teva’s smolten vast aan de bodem van de gestripte trotro! Argh! De gestripte bodem was achterin namelijk barstens heet! Geen idee waarom, jullie?

Voor mij zat een oude man in traditionele Ghaneze kleding. Hij was op weg naar een begrafenis, want hij had zwarte doeken met rode accenten om. De gehele 2-uur durende reis heeft deze man bellend doorgebracht. Ik moest er gewoon even stiekem een foto van maken. Te geinig om zo’n oude Afrikaanse man met de moderne communicatiewegen om te zien gaan. Ik zeg wel zo mooi dat hij echt 2 uur zat te bellen, maar dat kan ik niet met zekerheid zeggen, ik heb namelijk al kwijlend op de lage rugleuning van deze man geslapen. Geslapen onder het genot van Goose op maximaal volume. Zo hoorde ik niet zo veel van de vooroorlogse krakende autoradio met irritante schreeuwende Ghanese stemmen.

Aangekomen in Kumasi moesten we overstappen op een trotro naar Kubease. Bradt Travel Guide raadt reizen met trotro’s af, omdat trotro’s te vol zitten en soms enorme barrels zijn. Wij doen niet anders dan reizen met trotro’s, maar deze trotro was echt een gevaar voor het leven.. de schuifdeur aan de zijkant kon niet dicht. En waar zat ik? Natuurlijk, bij die deuropening.. maar gelukkig is het gelukt te blijven zitten in de trotro en werden we in Kubease eruit gekickt. Vanaf daar moesten we nog een fijne 4 km in de brandende zon lopen om het Bobiri Forest te bereiken. De weg ernaartoe alleen al was een hele belevenis, alle soorten, maten en kleuren van het diersoort ‘vlinders’ kwam voorbij fladderen. Rob, mijn zwager, alias vogelaar/vlinderaar, had dit echt niet getrokken, was doorgedraaid, geflipt en had uiteindelijk in het Bobiri Forest asiel aangevraagd, denk ik. Het valt trouwens tegen om de vlinders op de foto te zetten, vooral de grotere. Ze vliegen net zo hard als de wat kleinere vogel. Na de interessante 4 km kwamen we aan bij een paar huisjes. In een daarvan werden we neergezet, om te wachten op de gids. Het was een mooi houten hutje op palen. Daar hebben we lekker gechilled onder het genot van irritante kleine fruitvliegjes. Ze hielden zich vooral op rond mijn voorhoofd, mijn oksels en rug. Hmm.. wat hadden die 3 plekken gemeen?! ZWEET! De zweetplek op mijn rug liep vanaf mijn nek tot aan mijn kont… haha.. lekker vies. En de kleine vliegjes beaamden het: ik stonk.

De gids verloste ons van de fruitvliegjes en ging voorop bewapend met kapmes het regenwoud in. Dat word gezellig dacht ik. Een neger met kapmes in het regenwoud samen met 2 mooie blanke dames? Maar hup, gewoon gaan. Gelukkig ging Hope de zwarte schapenherdershond mee, misschien dat hij ons nog kon beschermen als de gids andere plannen had dan boompjes en diertjes kijken? Het regenwoud was mooi. De wandeling was een avontuur. Het had die nacht ervoor heel erg geregend dus het was 1 grote glijpartij! Gelukkig wist mijn evenwichtsorgaan me op de been te houden en kreeg ik geen kleikont. Het woud had een hele reeks aan aparte hoge bomen met lianen. Bomen die gebruikt worden als communicatiemiddel. Ze geven een heel hol geluid en als je er hard met je kapmes op slaat horen en ze het een paar kilometer verderop nog. Onder het lopen werd er zelfs naar ons geseind. Hup, onze gids ging even kijken wat er aan de hand was want er kon wat ernstigs zijn.. op een draf ging hij op het geluid af en wij stonden eenzaam en alleen in het regenwoud, zelfs de hond was hem gepeerd. LOST! Gelukkig kwam de gids precies een fotoshoot later terug en konden we onze trip hervatten. Het waren oude omaatjes die seinden. Ze wonen ergens in het woud en hadden brandhout nodig om te koken en aangezien ze dat niet zelf meer konden sprokkelen worden zorgzame omstanders gevraagd. De bomen worden trouwens ook gebruikt voor behandeling voor de meest aparte ziektes, zoals de gids ons wilde doen geloven, behalve HIV/AIDS dan (maar nee! Je meent het). Met 1 boom sta ik nog op de foto, haha, wie had dat gedacht. De boom heet ‘three sisters’.. drie bomen die uit 1 komen, toch wel heel mooi :)

Wat ook heel mooi was, was dat we met een bewoner van het Bobiri Forest mee konden rijden naar Kubease. Mooi een gratis taxi. Van Kubease naar Ejisu namen we een shared taxi, waarin een zwetende bierbuik tegen mijn linkerarm zat vastgeplakt. Te vies. Mijn eigen zweet heb ik kunnen accepteren, maar die van een oude naar alcohol stinkende man met bierbuik?? No way.
In Ejisu zochten we een hotel op en dumpten daar onze spullen, om zo lekker onbepakt een Fanta orange op een terrasje te drinken. In Ejisu waren geen restaurantjes, dus gingen we maar weer van de straat eten. Voor 40 cent had ik een heerlijke maaltijd in een plastic zakje bestaande uit rijst, pittig sausje, gekookte planteen, hardgekookt eitje, bruine bonen en salade. Hmm! Maar dan is de vraag: hoe eet je dat? Nou simpel. Gaatje in het zakje en het zakje leegdrukken in je mond. Nee, zo gaat het hier wel, maar zo doen wij het natuurlijk niet. We zijn nog wel ietwat Hollands gebleven en wilden een bord en minimaal een lepel. Bij het hotel werd de servieskast losgetrokken en daar verschenen de kerstborden met sneeuwpoppen erop.

Na de heerlijke maaltijd heerlijk koud gedoucht met deur open. Gezellig. Want het licht in de douche deed het niet, dus dan maar douchen met open deur. Hierna, opgetut en wel, onderweg naar een cafeetje in Ejisu om het Heinikenbier van Ghana te proeven: Starbier! De Rastabar leek ons wel een geschikte tent en we streken neer op het rustige terras. Daan bestelde bij de rasta achter de bar, die zelfs Rasta genoemd werd, 2 starbier en kwam terug met enorme flessen.. oeps. Maar dit kan ik niet aan! Normaal raken mijn benen al verdoofde van 2 wijntjes. Wat te denken van vijf glazen bier?!
Op het terras werden we vergezeld door 2 mannen. De ene stomdronken en heel irritant, de ander een sociale jongen en broertje van Rasta. Gelukkig begon het te regenen en moesten we ons verplaatsen naar binnen. De stomdronken man had niet eens door dat het regende en bleef gelukkig netjes buiten zitten. En toen stonden we in een bar van 3 bij 5 meter. De enige vrouwen en natuurlijk de enige blanken. Het was immens druk en alle voeten stonden naar ons gericht. Dat betekent, iedereen is in ons geïnteresseerd en dat lieten ze weten, ze schaamden zich er niet voor om stuk voor stuk door de knie te gaan en de vraag te stellen. Sorry mannen, maar we zijn al getrouwd en hebben thuis 4 kinderen zitten. Door de drukte, warmte en te weinig beschikbare vrouwen ontstonden er een paar ruzietjes.. niet echt leuk om dan in een volgepropte bar te staan.. maar daar was mijn held: KEN. Een ietwat vadsig maar toch leuk uitziende student. Hij zou ons beschermen. Fijn! Het werd ons iets te gezellig met Ken en daarom besloten om naar het hotel te vluchten. Het regende nog steeds keihard maarja, nog langer blijven wilden we echt niet. Dus door de regen, al glijend en bijna vallend. Ow, en wie kwam achter ons aan? Ken met nog een vriendje, ja, of die ons thuis mocht brengen. Welja. En wat we zondag gingen doen? Volgens de planning gingen we naar Lake Bosumtwi. En of Ken en zijn vriendje dan mee mochten? We probeerden wat redenen op te noemen waarom we het zo leuk vonden om met zijn tweetjes naar het meer te gaan.. maar Ken bleef voet bij stuk houden en stond er op om mee te gaan. Well.. 10 uur ’s ochtends hadden we de afspraak staan bij de ingang van het hotel.

Met een dubbel gevoel en een flinke hoofdpijn ging ik het hotel binnen.. Onze hotelkamer was alles behalve fris. Maar dat kan ook eigenlijk niet anders voor 2 euro per persoon per nacht. De muren waren ooit babyblauw. Nu babyblauw met donkere en lichtere strepen, vegen en spetters. Jammie! Het bed had een gezellige kuil en een voelbare lattenbodem. Het peertje van het licht hing boven de ventilator. Dat gaf een te gek effect: flikkerlicht! Ondanks de kamer heb ik toch heerlijk geslapen, een paar keer werd ik wakker toen ik tegen de besmeurde muur aanlag. Ah! En gedroomd dat ik door iemand ten huwelijk werd gevraagd. Hmm, hoe kan ik daar nou toch over dromen..
Mijn goede nachtrust zorgde ervoor dat ik verder geen kater meer had en rond 9 uur vertrokken Daan en ik uit het hotel. Ken hebben we op deze manier gedumpt. Niet helemaal netjes van ons, maar elke andere manier zou gefaald hebben.

Met een taxi gingen we eerst nog even langs de shrine in Besaese. Een tempel waar nog steeds een priester woont, die je zwanger kan maken als het niet één twee drie lukt. Even een geitje offeren en als alles meezit ben je dan toch echt zwanger. We mochten geen foto’s maken en de shrine was niet bijster interessant, daarom namen we gauw dezelfde taxi weer terug naar Ejisu waar we een trotro richting lake gingen zoeken.

De trotro bracht ons halverwege richting lake Bosumtwi. De rest zouden we met taxi moeten afleggen. Deze taxirit eindigde onderaan Lake Bosumtwi en eindigde ook in een groot misverstand. De taxichauffeur wou niet 3 cedi zien, maar 30. Hij had in de oude munteenheid een deal met ons gesloten en wij dachten dat het om de nieuwe munteenheid ging… ruzie! Erg vervelend. Want we wisten ook gewoon heel zeker dat hij teveel oude cedi’s vroeg.. een half uur later en wat bemoeienis van omwonenden hadden we uiteindelijk de deal gesloten van 15 cedi (inclusief terugreis..) dus we waren tevreden. We hebben lekker een uur gechilled bij en in het water. We hadden een heel relaxt stukjestrand opgezocht, een echte private beach met palmbomen!

De plekjes die we wilden zien, hebben we gezien. En dat betekende voor ons dat ons weekend er bijna op zat. Op de terugreis zijn we via Kumasi gereist en daar voor het eerst geverfde kippen gezien. Mooie roze! In Kumasi heb ik mijn 2e kaartje verstuurd en kwamen we 3 Nederlandse studenten tegen. We waren allemaal hard op zoek naar een restaurant dat op zondag open was en daarom gingen we maar met zijn vijven op jacht. Uiteindelijk heerlijk fried rice met kip en salade gegeten. Na ons buikje rond gegeten te hebben en onze enorme dorst te hebben gelest, gingen we met de trotro naar huis. Voor het eerst had ik het hier koud in Ghana. Kippenvel op mijn armen en benen! Voor het eerst een shirtje me lange mouwen aan. Jullie daar in Nederland al aan de dikke truien?! :P

Het was heerlijk om weer vertrouwd in ons huisje te zitten. Het is toch al wel een beetje ons thuis geworden. Reizen en hotelletjes regelen kunnen we nu dus ook met zijn tweetjes. Mooi! Want we zijn nog veel dingen van plan! Een week naar Mole National Park, weekendje naar Cape coast/Elmina/Kakum en meerdere weekenden richting kust om te relaxen en te surfen..

Well. That was it. Het weekend is voorbij en het werk in het St. John of God Hospital staat weer op ons te wachten..

Au revoir.

Verhaal 10 – Week #3 – Orthopedic ward

2008-10-15T05:46:00.000-07:00

De orthopedic ward is alweer de derde afdeling die ik heb betreden. Het is de nieuwste afdeling, 1 jaar oud, en ziet er bijzonder goed uit vergeleken de rest van het ziekenhuis. De afdeling is netjes opgesplitst in 6 verschillende afdeling: Children, Female, Male, Side ward Female, Side ward Male en Private ward. Mooie witte blinkende tegels aan de muren, mooie vloeren en genoeg ventilatoren (mooi! Niet meer flauwvallen). Op deze afdelingen liggen allemaal patiënten met orthopedische aandoeningen. Van amputatie tot tumor en gecompliceerd fractuur. Naast de afdeling staat de orthopedische operatiezaal. Hier worden 2 dagen per week mensen onder het mes genomen door de lieve orthopedisch chirurg dr. Mo.

We hebben ons deze week al weer wat nuttiger kunnen maken. Een van de nuttige dingen was de bedden verschonen. Dan denk je, ja makkie, maar het is de orthopedic ward he! Een patient die niet uit bed kan en allemaal stellages om het bed met gewichten eraan ten behoeve van de skeletal traction. (Google zoek: skeletal traction balanced suspension with thomas splint and pearson attachment) Skeletal traction bij het scheenbeen bijvoorbeeld.. een pin zit operatief aan het scheenbeenbot bevestigt, aan die pin zit een heel stellage, waaraan de gewichten hangen. De botten worden zo op een goede manier gehouden, zodat de botten recht op elkaar groeien. Er hangt soms ook countertraction aan de patiënt. Als het ware tegengewicht, om te voorkomen dat de patiënt pardoes aan het voeteneind beland…

Ook op orthopedie hielpen we bij de medicatierondes en deelden we de medicatie uit. De wondverzorging gingen we ook meestal mee, om te observeren, want zelf doen, nee bedankt. Vooral niet op deze afdeling met allemaal gruwelijke wonden. ’s Ochtends wordt er begonnen met de wondverzorging op de childrens ward. Deze week lag daar maar 1 patientje steeds op ons te wachten.. wanneer hij ons aan zag komen met de steriele tafel verstijfde hij al. Eerst wist ik niet waarom, misschien was hij bang, had hij al pijn bij de gedachte aan de wondverzorging? Maar na een blik van dichtbij zag ik het. Het was niet zo gek dat hij ons schuwde. Hij had een geamputeerde rechterarm. En de amputatiewond moest verzorgd worden.. het ingedroogde verband voorzichtig eraf halen, wat nat maken en verder los trekken van de grote wond.. het lieve jongetje huilde en begon te gillen van de pijn. De verpleegkundige wierp naar het jongetje wat scheldwoorden in het Twi, hun streektaal, en stil was hij. Hij kreeg nog net geen tik uitgedeeld. Zo, wat hard. Pijn mag niet eens geuit worden hier. Hij is de hele wondverzorging verder stil blijven zitten, maar zat van de pijn te wiebelen met zijn tenen. En hij heeft zijn lippen ongeveer kapotgebeten. Trouwens, geen moeder te bekennen.. Het liefst zou je hem een warme deken van liefde geven die de pijn wat zou verzachten..

De vader was wel te bekennen. Op de afdeling ernaast. Hij en zijn zoontje hadden een auto-ongeluk gehad. Het zoontje verloor zijn rechterarm, de vader bijna zijn linkerhand. Bijna, hij zit er nog aan, maar hoe, er zit geen huid meer omheen. Dit was weer eens een wond die mijn maag deed ronddraaien. Twee andere wonden deden dat ook. Een man met een geamputeerd onderbeen, waar uit de amputatiewond nog steeds een stukje bot stak.. en een meisje uit Kintampo (de watervallen) met een hele diepe wond op haar scheenbeen. Een diep gapend ulcerend gat van zo’n 5 centimeter diep bij 10 centimeter lang. We vroegen ons af hoe deze wond zo heeft kunnen ontstaan. Een auto-ongeluk. En wanneer was dat ongeluk? Acht jaar geleden. Wat?! Acht jaar.. ze heeft continu operaties gehad om haar been te herstellen. En nu heeft ze al een tijdje een ontsteking aan een operatiewond. Acht jaar bezig herstellen van een stom auto-ongeluk…

Zoals ik in het begin introduceerde heeft de orthopedische afdeling ook een private ward. Een privékamer voor VIPs. Sister Mary, die mijn eerste stagedag erg ongerust over mij was, heeft een auto-ongeluk gehad, haar rechterbeen op zes plekken gebroken, daarbij heeft ze het ongeluk dat ze in haar eigen ziekenhuis moet liggen. Maar dan wel op de privékamer natuurlijk! De patiënten op de normale afdelingen worden allemaal met dezelfde instrumenten en materialen verpleegd, maar sr.Mary krijgt haar eigen steriele tafel. Wat een ratjes, ze weten dus wel wat steriel werken inhoudt!!! Huppakee, nieuw steriel setje én steriele handschoenen worden gebruikt. Na wat geslijm van het personeel bij sister Mary begon de wondverzorging. Ze had een open wond aan haar enkel en haar verband was ook in de wond gedroogd, net als bij het jongetje met de amputatiewond. Om het los te weken gooiden de verpleegkundigen wat ontsmettingsmiddel overheen, dat brandde aardig en dat merkte ik. Ik stond met vingers in mijn oren, misschien wel heel asociaal. Maar zelfs Danielle, die aan de andere kant van de afdeling was, hoorde haar noodkreten. Het verband er af trekken werd haar bijna te veel. Ze ging dood, zei ze. Mensen kinderen, het jongetje krijgt bijna een klap voor zijn gezicht wanneer hij een beetje aan het huilen en jammeren is en sister Mary mag het hele ziekenhuis bij elkaar schreeuwen en roepen dat ze dood gaat. Wat een rare wereld toch.

Na de wondverzorging vroeg sr.Mary mij, of ik het raar vond dat ze moord en brand had geroepen. Had ze dan toch gezien dat ik al rollend met mijn ogen, mijn vingers in mijn oren had?! Twijfel, wat zal ik zeggen? Zeggen dat ik de vergelijking met het jongetje verschrikkelijk vind?! Nee, ik wist me in te houden. Wel, als u veel pijn hebt, begrijp ik dat u dat moet uiten. Altijd netjes blijven. Een tweede vraag van Mary’s kant. Of de wondverzorging hetzelfde ging als in Nederland. Nee, zei ik resoluut. O, zei Mary, dan leer je hier dus? Ja, hoe het niet moet!!

Om te voorkomen dat sr.Mary het verband weer in de wond zou drogen kreeg sister Mary vetgazen op haar wonden. Het jongetje niet. De volgende dag vroeg ik waarom het jongetje geen vetgazen kreeg, ‘ow… owja… ja dat kan wel denk ik’, was het twijfelende antwoord van de verpleegkundige. Ja, doe dat maar. Dat kind is al getraumatiseerd, en moet ook nog eens een heel leven zonder rechterarm doorkomen, laat hem asjeblieft niet onnodig pijn lijden.

De wondverzorging wordt overigens gedaan met materiaal uit Nederland. Tenminste dat denk ik. De instrumenten lijken verdacht veel op de instrumenten uit het ‘Afgeschreven instrumenten bakje: Botte scharen en scheve pincetten’ uit huisartsenpraktijk Nunspeet. Hebben jullie, assistentes uit Nunspeet, ze verzameld en opgestuurd? ;)

Het was verder een aardig relaxte week. Dinsdag- en woensdagmiddag hebben we Sunyani bezocht. De eerste keer om te internetten en de tweede keer om naar de stofjesmarkt te gaan. Na het internetten in Sunyani op dinsdagmiddag kreeg ik van het internetmannetje gefrituurde planteen in reepjes aangeboden. Eten proeven sla ik natuurlijk niet af en we zijn er achter gekomen dat mensen zich echt beledigd voelen als je het afslaat. Danielle had het vijf minuten voor mij wel afgeslagen en toen ik tegen het internetmannetje zei dat ik ook een stukje voor Danielle mee wilde nemen keek hij me erg chagrijnig aan. No, she didn’t want.. so she won’t get it. Oke. Dan 1 stukje. Planteen hadden we al eens eerder gegeten, als een hele banaan die gefrituurd was, maar dit keer waren het dunne harde reepjes dat smaakte naar chips zonder zout.. heb ik nu dan toch eindelijk mijn Lays chips zonnebloemolie gevonden?? We hebben op straat gelijk maar een zakje gekocht!
Eigenlijk schrijf ik best vaak over hoe het eten hier is.. maar eten is ook een van de dingen waar ik enorm van kan genieten thuis en ook hier. En dat goed en lekker eten hier niet vanzelfsprekend is, zijn we al wel achtergekomen.

Na het internetten ging ik mijn eerste kaartje op de bus doen! Spannend! Hoe lang zal het duren voor hij de wereldreis heeft volbracht en Holland heeft bereikt? We liepen door de achterbuurten van Sunyani, een shortcut naar de postoffice, en onderweg kwam ik mijn stofje tegen waarvan ik mijn schoenenzak heb gemaakt. Een retroprintje, blauw met wit geblokt, met appeltjes erop, haha, de zak van max uit Nederland wordt flink uitgebuit. Alle tweedehands dingen, denk aan kleding, schoenen, sokken, tassen, wintermutsen (??) en stofjes, worden hier duur verhandeld op straat. Daar is het niet voor bedoeld mensen! Maar oke. Zoals ik jullie wel eens verteld heb rijden hier van die instabiele werkbusjes (trotro’s) rond waar teveel mensen ingepropt worden. Nou de helft daarvan komt uit Duitsland en Nederland!! Het rode busje met ‘Uw specialist in rolluiken, schermen…’ rijdt menigmaal langs Duayaw Nwkanta. Veel komt hier uit Nederland. We hebben ook plastic tassen uit NL gespot. Ook wanneer we eten halen op de markt of een Fanmilk ijsje halen, krijgen we een stukje krant erom heen. Leuk om gedeeltes van de Spits te lezen...

Ons huisje heeft trouwens een make-over gehad. Mijn ver weggestopte passie voor binnenhuisarchitectuur kwam opborrelen en verschoof de zitbanken. Wat ik al dacht: veel gezelliger, een relaxt zithoekje! Niet alleen de zithoek is onder handen genomen. De schilder en de nuonneger zijn ook langs geweest. De eerste kwam kijken welke kleuren wij op onze wanden hebben zitten en komt ze, hopelijk wanneer wij hier weg zijn, ze voorzien van een fris likje. Ik kwam de schilder toevallig tegen toen ik even van stage wegging om thuis wat drinken voor mij en Daan te halen. Hij vroeg of hij de kleuren kon bekijken in ons huisje.. even een twijfelmomentje door mijn achterdocht tegenover het mannelijk geslacht, en ja, die man kan wel zeggen dat ie schilder is, maar ik zie er niks van. Geen verfvingers, geen vies overall. Maar oke, vooruit. Al lopend richting mijn huisje overdacht ik mijn zelfverdedigingstactieken. Slot van het hek en daar stond de wildvreemde kwast (!) in mijn woonkamer. Geel, zei ik. Nee zei de schilder, het is cremekleur.. de badkamer heeft een perzik kleurtje, maar nee, dit was ook cremekleur. Oke. Hup naar mijn slaapkamer. Blue! Of vindt u dat het cremekleur is?! De schilder liet eindelijk zijn witafstekende tanden zien. Yeah, ze kunnen ook hier enigszins om mijn grapjes lachen. Ik vertelde de beste man dat ik de kleur heel mooi vond, waarop hij vroeg of hij het precies dezelfde kleur moest verven van mij. Ehm, ja doe dat maar voor mij meneer. Nee geintje, ik liet de kleur natuurlijk aan hem over. De nuonneger kwam aan ons hek. Hij wou de stand van het elektriciteitsverbruik opnemen. Gebeurt dat ook in Ghana dan? Ja dus. Joost mag weten wat er met de waardes wordt gedaan. Zouden we een rekening krijgen? Een torenhoge? De ventilatoren maar wat zachter zetten?

Of misschien toch iets minder filmpjes kijken? Van de meiden van Utrecht hebben we de serie Julia’s Tango kunnen lenen. Na vier afleveringen konden we eindelijk onszelf overhalen om niet nog meer te kijken. Erg verslavend. De spelletjes doen het hier trouwens ook goed. Op aanraden van mijn oma heb ik het meesterlijke spel Rummikub meegenomen. Helaas staat Danielle nog steeds boven mij op de ranglijst, maar al dat oefenen met mijn oma, moet er uiteindelijk toch voor zorgen dat ik Danielle keihard ga inmaken. Mijn oma leest deze uitgeprinte verhalen ook. En vorig weekend was ze van de vele pagina’s er één paar kwijt geraakt… ze hing bijna in de gordijnen, maar vond uiteindelijk de verhalen toch terug op een meesterlijke plek: in haar eigen Rummikubdoos!

Ow.. ik ben al bijna aangekomen aan het eind van mijn verhaal.. nog even over mij persoonlijk. Het gaat met mij nog steeds goed. Een paar kilootjes kwijt maar ik waai nog niet weg.. Geen gekke dingen alleen nog een beetje verkouden. Maar gelukkig doen ze hier niet moeilijk over verkoudheidsgebonden geluiden en daarom kan ik gerust mijn neus luidruchtig ophalen (in bijvoorbeeld een trotro) zonder dat iemand me raar aankijkt. Op straat loopt ook iedereen maximaal te roggelen en te tuffen. Echt heel vies, soms gaat het rakelings langs je heen..jaiks.

Zo. Mijn schrijfsels zijn op. Aankomend weekend gaan we trouwens naar Bobiri Forest, Ejisu en Lake Bosumtwi! En volgende week staat childrens ward op het rooster..

Dag lieve mensen…

Ps. Een dino-lijkje gevonden! In een hoekje van onze binnenplaats vond ik een skeletje van een salamandertje.. maar toen ik daar een foto van maakte en vergrootte op mijn laptop schrok ik me naar. Het lijkt echt een dino met enorme tanden. Zijn de dino’s hier in Ghana dan toch nog niet uitgestorven?! AH!

Verhaal 9 – Weekend #3 – Kumasi

2008-10-07T09:31:00.000-07:00

Weekend numero 3 alweer. Het gaat hier snel en nu ik dit schrijf is het weekend al weer bijna om… zaterdag zijn we naar Kumasi geweest. Na ons goed verdiept te hebben in onze Bradt Travel Guide vertrokken Daan en ik richting Kumasi om daar het een en ander te zien en bewonderen... Kumasi is de tweede stad van Ghana, maar is veel drukker dan Accra. Het heeft zo’n anderhalf miljoen inwoners, is een van de meest hectische steden in Afrika en volgens Bradt een must-see. Oke, daar gaan we dan. Gestoken in een lange broek en een t-shirt met korte mouwen (want het was fris..), liepen we naar het trotro station in Duayaw. De eerste trotro die we tegen kwamen had nog plek voor ons en wel voorin! Hadden we nog nooit gezeten, heerlijk, wat een ruimte. Anderhalf uur de mooie natuur tussen Duayaw en Kumasi bekijken op de eerste rang :) aan de driver naast me vroeg ik of hij ons bij het cultural centre kon droppen, maar hij snapte er niks van. Sprak geen woord Engels.. uiteindelijk met wat hulp van de bank achter ons kwamen we toch aan waar we wilden.

Het cultural centre is voor mij eigenlijk nog steeds een raadsel. Ik dacht dat we daar wat over de geschiedenis van Kumasi zouden horen en dat er te gekke souveniers zouden zijn. Maar nee, het winkeltje dat er was heeft mijn hart voor mooie spulletjes niet kunnen raken. Naast het winkeltje was eigenlijk niet veel anders te doen. Alleen was er nog een of andere bijeenkomst. Danielle liep half naar binnen en werd daar door een vrouw aan de arm meegesleurd naar binnen. Door naïeve Daan zaten we bijna vast aan een paar uur durende kerkdienst, waar een bups priesters beëdigd zouden worden!! No way, dus ik sleurde Daan aan haar andere arm mee naar buiten, want ja, we hadden toch echt nog andere dingen te doen. Ik vertelde de mevrouw dat we nog wat andere afspraken hadden staan…

De eerste afspraak die we hadden staan was met de Kejetia markt. Viktor, een iets te vriendelijke passant, leidde ons er heen, maar Viktor wilde meer. Namelijk mijn adres, want hij wilde mijn vriend zijn. Het spijt me Viktor, maar ik denk dat de afstand niet gaat werken. Na nog een lange discussie met Viktor gevoerd te hebben, over eventuele uitbreiding van mijn vriendengroep, kwamen we eindelijk bij de markt aan. De Kejetia markt is elke zaterdag. Het is de grootste markt van West-Afrika en het beslaat zo’n 12 hectare en telt zo’n 10.000 koopmannen. Jaja, daar kan de markt in Oldebroek nog een puntje aan zuigen. Het is een ware doolhof en ‘getting lost is part of the fun’ zoals Bradt Travel Guide ons voorspelde. Kleur, geur, drukte en warmte. Hopelijk lukt het om een foto om mijn fotosite te zetten van de Kejetiamarkt. Het was leuk om er even rond te dolen, maar na een half uurtje had ik het ook helemaal gehad. Naast het feit dat ik zo ongeveer aan het verdampen was, werden we ook de hele tijd aangesproken, nageroepen en veel mensen moesten ons gewoon even aanraken. De eerste keer is dat grappig. Maar de volgende keren denk je echt van… zout op! En sommigen durven je zelfs vast te pakken en niet los te laten. Dat is echt vervelend als je in een stroom mensen loopt, het veroorzaakt ook nog eens opstoppingen, valpartijen en al zo meer. Dus wanneer iemand mij beet pakte aan mijn arm, gaf ik een enorme ruk en schreeuwde LET GOOOOOO…DON’TT TOUCH ME!!!! Zo de verbazing op die gezichten..

Hup weg uit die menigte, weg uit de drukte. We zijn een supermarkt ingevlucht!! Daar hebben we ons vergrepen aan de in Nederland (en ook door ons) zeer gewilde chocolate chip cookies.. 2 pakken staan nu in onze voorraad.. dit is goed! Ook hebben we hier ons eerste Ghanese ijsje gekocht. Fanmilk heet het. Een soort softijs. In Nederland hou ik daar helemaal niet van, maar hier….hier is het heerlijk.

Vanaf de supermarkt zijn we langs ford Kumasi gelopen. Hierna door naar Vic Baboo’s, het laatste plekje in Kumasi dat we perse aan wilden doen. Vic Baboo’s is een restaurantje waar veel reizigers komen. We hebben nog nooit zoveel blanken gezien! Er zat een Engelsman te eten, twee blanke meisjes waar we hun afkomst niet van weten en twee meiden die ook uit Nederland kwamen. Later kwamen de drie meiden uit Utrecht ook nog naar Vic Baboo’s.. apart om zoveel blank bij elkaar te zien. Alle blanken kijken elkaar ook echt aan van ‘wat doe jij hier?!’.. wel geinig. We hebben hier een overheerlijke pizza gegeten… echt enorm van genoten. Net toen we hem op hadden kwamen de meiden uit utrecht binnen en kwamen nog even wat drinken. Lekkere meidenklets over uiterlijk, leuke goedkope souveniertjes en mannen. Anniek, een van de utrechtse meiden, vroeg aan mij of het klopte dat ik een neuspiercing had, ja die had ik… HAD, want ik ben hem na anderhalve week kwijtgeraakt… (anne of marjon? Voelt iemand zich geroepen om er 1 op te sturen? Mijn neuspiercings zitten in dat poezenbakje in mijn kastje) maar oke, waarom vroeg ze dat? Nou, ze had een jongen van de apotheek in het ziekenhuis gesproken die ‘the blonde girl with nosepiercing ’ wel zag zitten..hij had mij gezien en ben zelfs aan hem voorgesteld. Maar ik kan echt niet meer bedenken wie dat dan geweest was.. hij is gelukkig niet altijd in het ziekenhuis hier in Duayaw Nkwanta want hij werkt meestal in Kumasi.. fjieuw.. maar stiekem wil ik nog wel even zien wie deze mysterieuze aanbidder is..

Onze wegen scheidden weer, Daan en ik gingen nog even souveniers kijken. Even kijken zat er helaas niet in. Je wordt door 5 mensen tegelijk belaagd met hun waren. Goed moment om afdingen te oefenen en ik moet zeggen dat we er al aardig goed in worden :) op de achtergrond klonk voetbalgeschreeuw, ghana moest voetballen, 2-1 was de stand en ik was getuige van een stel gek geworden Ghanezen die een rondje om huis hun huis renden. Ja ja, het is hier net als in Nederland.

Met wat souveniertjes op zak gingen we op zoek naar een trotro naar huis. Dit keer was het een wat ruimere trotro, waar dan natuurlijk ook meer mensen in worden geperst. 24 personen in een volkswagenbusje, zwetend tegen elkaar aan plakkend. Het maakt niet uit want vies waren we toch al wel van deze dag. Van de uitlaatgassen, de handen die zich aan ons vastklampten en niet te vergeten ons eigen zweet… ik kan het zweet zelfs op mijn huid zien liggen. Mijn haar plakte in mijn gezicht en nek. Maar verstand op 0 blik op oneindig (toch mam?) en gaan met die banaan (sas!). Al die viezigheid heeft ook wel weer wat. Hier in Afrika vooral. Ik geniet er gewoon een beetje van. Maar in Nederland zal ik het heerlijk vinden als ik weer echt helemaal schoon ben hoor (wees niet bang!) en dat ik niet meer stink en dat niet alles smotsig, viezig, grauwig is..

Maar tis mooi mensen, met 24 mensen opgepropt de zonsondergang tegemoet rijden met links en rechts naast je mooie natuur. En dan ook nog eens, wanneer de zon onder is, de sfeerverlichting aan (dat betekent: 6 lichtjes, in de kleuren blauw geel en rood). Erg gezellig! Lovely.

Het was een mooie dag. Het weekend is bijna voorbij en morgen begint onze derde stageweek alweer. We gaan een weekje orthopedic ward doen. Ben benieuwd wat ons nu weer zal raken, wat ons zal verrassen en niet te vergeten, wat we er gaan leren ;)

Dag lieve mensen…

Verhaal 8 - Week #2 – General ward

2008-10-07T09:28:00.000-07:00

De tweede (werk)week is alweer voorbij!! Het gaat hier snel…We waren deze week te vinden op de General Ward, hopend op een iets beter vermaak en iets meer werk dan op de Emergency Room.
Het begon maandagochtend 7 uur.. nouja, we dachten dat we om 7 uur moesten beginnen. Om zeven uur was er nog geen kip te bekennen, alleen de mensen van de nachtdienst. We sloten ons maar bij hen aan en gingen mee de afdeling op medicijnen delen. Eerst de female ward… daar werden we door zo’n 10 dames goodmorning gewenst. Één daarvan begon meteen tegen me te praten.. dat begint leuk dacht ik. Ze zei dat ik zoveel op haar dochter leek! HUH?! Ik lijkend op een neger? Ik, met mijn smalle snoetje, wipneus, sproetjes? Kan me haast niet voorstellen.. maar toen werd er wat gesmoest in hun streektaal (Twi) en gelachen.. waarna ze me zeiden: ‘’yeah, she’s affraid of food!!” En bedankt, zie ik er zo ongezond uit? Ik geloof dat ik nog aardig op gewicht blijf hier. Hmm.. maarja, gewoon een beetje dom meelachen, geen idee wat ze verder nog aan het smoesen waren…

Na de medicijnronde had de nachtdienst ook niet meer wat te doen en toen kregen we de opdracht om ramen te lappen. En dan niet een paar raampjes.. alle raampjes van de hele afdeling! We hebben het toen maar gelaten bij de vrouwenafdeling, de mannenafdeling komt wel een andere keer als we ons enorm vervelen. Dit was ook gelijk de laatste dag dat we om 7 uur begonnen… de verpleegkundigen van de dagdienst kwamen namelijk om 8 uur binnendruppelen, mooi, dus wij ook in vervolg.

Onze doorsnee werkdag op general ward bestond uit een paar dingen: assisteren bij wounddressing, meelopen met de artsenronde, wat rapportage en het bekende ‘zitten’.
Het assisteren bij wounddressings ... de wondverzorging... Nee mensen, ik ga nu niet meer van mijn stokje :) als het me te veel wordt loop ik nu gerust even weg. Voor de wondverzorging wordt een steriele tafel gemaakt om alle steriele benodigdheden op te leggen en steriel te houden. Deze steriele tafel is vanaf begin af aan al niet steriel omdat hij gedekt wordt door iemand met normale (en dus geen steriele) handschoenen aan.. argh.. misstap nr.1. Deze tafel gaat over de hele afdeling, alle wonden worden met 1 en dezelfde (on)steriele tafel verzorgd…wat het allemaal niet echt sterieler maakt. Je boft dus een beetje als patiënt, wanneer je als eerste aan de beurt bent met de wondverzorging.. Er zijn veel mensen op de general ward die wondverzorging nodig hebben. Veel mensen hebben cellulitis. Niet dat ze heel dik zijn en poffertjes op hun dijen kunnen bakken, maar dat je een ontsteking van de huid hebt die op verschillende plekken kan zitten en die veroorzaakt wordt door een bepaalde bacterie. Het zijn vaak grote wonden met veel dood weefsel. Dit moet eerst operatief verwijderd worden en hierdoor worden de wonden nog groter en dieper. Zo groot en diep dat je pezen en botten kunt zien zitten. Na de operatie begint voor de verpleegkundigen de wondverzorging, de wond goed schoonmaken en daarna zo steriel mogelijk te verbinden. Proberen steriel te verbinden.. Sommigen doen echt wel hun best en proberen het goed te doen, maar sommigen ook echt niet! Een paar keer deze week kon ik niet aan zien hoe er gehandeld werd. Ik werd echt boos op die domme manier van werken met steriliteit. AH! Steriel werken, voorkomen van infecties en kruisinfecties, is juist zooo belangrijk bij deze mensen met zulke grote wonden! Een paar keer hebben we geprobeerd wat te zeggen over het steriel werken, maar elke keer werd er domweg gezegd dat alles helemaal steriel was of dat het niet uitmaakte. Florence, een afdelingsassistent, had donderdag tegen Danielle gezegd dat wij vrijdag de wondverzorging zouden gaan doen. Ik was donderdag niet op stage, dus Danielle kwam thuis met het nieuws over de wondverzorging. Maar mij leek dat niet zo’n goed idee, omdat ik niet achter de werkwijze kan staan. Ik wil niet op deze manier werken met wonden, ik wil niet verantwoordelijk zijn voor infecties. Dit is niet hoe ik het geleerd heb en hoe ik zelf behandeld zou willen worden. Uiteindelijk heeft Danielle ook besloten geen wondverzorging te doen.

Verder hebben we met de artsenrondes meegelopen. Dr.Davies is de arts van de afdeling. Hij is een enorme knappe man, ik dacht altijd dat ik niet op negers viel, maar van dr.Davies ging mijn hartje deze week toch echt wat sneller kloppen. George Clooney noemen Danielle en ik hem. Perfect chocoladebruin, lang.. maar helaas, hij heeft trouwplannen in oktober.

Dr. Davies gaf veel uitleg over de verschillende ziektebeelden op de afdeling en hoe ze behandeld werden. Wat er deze week voorbij kwam was onder andere buiktyfus, diabetes, hartklachten, astmatische bronchitis en niet te vergeten de cellulitis. Bij één patiënt op de eerste werkdag deed dr.Davies een beetje geheimzinnig over zijn gezondheidstoestand. ‘A chronic condition’.. ik vroeg naar meer uitleg, een chronische ziekte, maar welke? Waarop hij mij wenkte mee te lopen naar de volgende patient. Hallo, ik vroeg wat! Zie je me niet staan? Vijf minuten later liepen we naar de zusterpost en daar kwam hij terug op die ene patiënt met dat geheimzinnige ziektebeeld ‘chronic condition’... ..’HIV’ zei hij zachtjes. Hij legde uit dat er op de afdeling over deze ziekte gezwegen wordt, dat woorden HIV of AIDS niet wordt gebruikt in verband met privacy. Dit was op de eerste dag. Op tweede dag lag er op de mannenafdeling een nieuwe patiënt in bed nr. 10, een 23 jarige jongeman. Hij lag een beetje versuft in bed, maar zag er verder goed uit. Niet dun, maar goed gespierd. Ik was benieuwd wat er met hem aan de hand was en vroeg dat aan dr. Davies. Dr. Davies vroeg wat aan de patiënt in het Twi (de streektaal). En hij vroeg het nog eens, en nog eens… en uiteindelijk kwam er reactie: daar gingen de lakens naar beneden. Hij had een flink ulcerend (zwerend) mannelijk ledemaat. De wond bedekte de helft van het gehele oppervlak. Ik schrok er van. Wat een pijn moest die jongen wel niet hebben?! En oeps.. is het gebruikelijk dat een vrouw hierbij kan blijven staan?! Niemand keek me raar aan dus ben maar bij dr. Davies blijven staan. Dr. Davies vroeg heel relaxt aan mij: “What would you do?”. Well my friends..I would yell..die pijn...ARRGGHH!! Ik borrelde van binnen, ik wilde actie, ik probeerde in mijn allerbeste Engels te vertellen dat ik zou gaan testen wat voor SOA deze jongen had, of hij koorts had, hem gelijk aan de sterkste antibiotica zetten om sepsis te voorkomen.. ‘Ok, ok..’ probeerde dr. Davies mij te sussen. Vond hij dat teveel actie? Net alsof het overdreven is hem op een antibiotica kuur te zetten, net alsof het suf uitziende koppie en zijn trage reactie niks zeggen. De SOA-test was al gedaan. Hij had syfilis.. en verder.. was hij ook nog positief getest op de chronic condition. Deze jongeman in het bed had dus syfilis en was HIV-positief. Wat nu? Dr. Davies delegeerde iemand het ledemaat te verzorgen. ‘Please wear gloves’ zei hij erachteraan.. goed idee. Want dat doen ze hier niet altijd… ik geloof dat hij ook nog met een antibioticakuur is gestart. Maar dat weet ik niet zeker.. de volgende dag (woensdag) wou ik dat gaan nakijken, maar toen zag ik dat bed nr. 10 leeg was… WHAT?!!! Dus ik pakte het overdrachtschriftje van de verpleegkundigen er snel bij en zocht zijn naam.. ja, daar stond zijn naam, met daarop volgend een korte beschrijving. Dat zijn toestand verslechterde, nog suffer werd, en waarschijnlijk een sepsis had (bacteriën in de bloedbaan) en daar onder….helemaal onderaan, stond de afkorting R.I.P. Zijn laatste adem uitgeblazen op 23-jarige leeftijd op een gewone dinsdagavond. Ik was er echt een paar minuten stil van. Dr. Davies kwam binnenlopen en ik vroeg of hij het al gehoord had. Nee, hij wist het nog niet. Hij schrok ook, had het niet verwacht. Zo snel gaat het hier dus soms, zonder dat er toeters en bellen afgaan. Nee, ze gaan gewoon. En niemand maakt zich er ook druk om, niemand gaat wat harder lopen. Frustratie.

Gelukkig ben ik hier niet de enige gefrustreerde. En daarom uitten Daan en ik onze frustraties lekker samen. Niemand verder die in het ziekenhuis Nederlands spreekt, gelukkig, want wij gooien er hier en daar aardig wat frustraties uit. Heerlijk om dat te kunnen doen zonder dat iemand het door heeft.

Trouwens de eerste sociale contacten zijn hier een beetje gelegd. Achter ons woont een jongen Fidel ‘the becoming a doctor in the Oekraine’. Er is voor hem een volledige geneeskunde opleiding betaald door een Nederlander. Heel erg fijn! En waarom hij nu een beetje contact met ons heeft is omdat hij wil weten hoe studeren is en hoe het werken in de zorg is. Wij denken dat het dus niet daar om gaat, maar omdat contact met 2 Nederlandse meiden wel erg spannend is.. Ook komt er zo nu en dan een perfect Engels (zonder accent) sprekende jongen aan ons hek, om te vragen hoe het met ons gaat. Hij studeert in Accra en is tot nu toe een van de leukste mensen om mee te praten. Niks vervelends en niet het gevoel dat er wat achter zit. Erg relaxte gast.
En owja, vorige week droomde ik dat er hier in de buurt twee Nederlandse jongens zaten. En ik vroeg die volgende ochtend aan Daan of zij daar misschien iets van gehoord had of dat het echt een domme droom was. Maar nee, het was een domme droom. Daan wist van niets. De dag erna kwamen we de drie meiden uit utrecht tegen en die hadden het er over dat ze 2 Nederlandse jongens hadden leren kennen in Sunyani. Hahaha! Wat een grap. Niet alle dromen zijn bedrog. Zij hadden afgesproken om vrijdag met hen uit te gaan en ze vroegen ons ook mee. Gezellig!

Vrijdagavond zouden we dus voor het eerst hier in Ghana uitgaan! We zouden naar Tyco in Sunyani gaan, een groot gebouw met verschillende mogelijkheden, een fitnesscentrum, zwembad, restaurant, bar en disco. Maar helaas zijn de plannen voor het dansen in het water gevallen, de onweersbuien overheersten en wij bange kipjes bleven liever veilig thuis. De grote hevige onweersbuien wennen hier niet. De spinnen wel. Ik heb nu drie spinnen in mijn slaapkamer wonen, waarmee ik nu in harmonie samenleef. Ik heb ze eerst nog proberen te vermoorden, maar ze liepen steeds te hard weg. Daarom heb ik een deal met ze gesloten dat ze rustig mogen zitten waar ze zitten en dat ze niet in mijn klamboe gaan kruipen! De eerste zit altijd bij mijn schoenen, de tweede in een hoekje bij mijn klerenkast en de derde achter mijn bed. Omdat ze er nu al zo vaak zitten is het gewoon gek als ze er somses niet zitten..

Niet alleen met de spinnen, maar ook met de rest van Ghana leer ik in harmonie te wonen. De keuken wordt steeds uitgebreider. We breiden onze menukaart zelfs uit met eten dat gemaakt is op de markt en dat we lekker thuis opeten. Het is natuurlijk een gokje, hoe zal het vallen, maar het valt tot nu toe goed. Dus dat doen we vaker. Net een boord rijst met planteen op. Planteen is een hele grote uit de kluiten gewassen banaan die iets minder zoet is dan de gemiddelde normale banaan. Die is heerlijk voor ons gefrituurd. Groente en iets te hete saus erbij en smullen maar. En dat voor 40 pesuaas.. is 25 eurocent. We hebben ook zelf iets nieuws ontdekt in de Ghanese keuken om zelf te bereiden!! Ponah! Ponah is een Yam-soort. Yam is een hele grote langwerpige knol die gekookt en gebakken veel lijkt op onze vertrouwde aardappel. En onze keuken heeft zich ook met een nieuw snufje uitgebreid.. melkpoeder van Nestlé!! En brown-nuts zijn mijn nieuwe snack! Soort van geroosterde zoutige pinda’s! Tot nu toe hebben we nergens chips of lekkere snoepjes kunnen vinden.. dus ja, de pinda’s zijn echt een traktatie. Misschien eet ik hier wel zoveel pinda’s dat ik nog in een aapje verander. Of was ik dat al?

Met mij persoonlijk gaat het hier verder goed. Voel me happy hier en mijn diarree is voorbij. Maar nu ben ik enorm snotverkouden...gemiddeld is het hier zo’n dertig graden en ik loop met een rood snotneusje rond. Raar, maar waar.

Aankomend weekend gaan we het iets rustiger aan doen.. we gaan naar Kumasi en zondag gaan we thuis hangen en voor school bezig.. yeah!! Ik heb er zin in!

Verhaal 7 – Weekend No.2 – Techiman, Nkoranza, Boabeng Fiema & Kintampo

2008-09-30T08:29:00.000-07:00

Na een week werken op de Emergency Room brak het weekend aan! Ons tweede weekend in Afrika.. we hadden samen met de drie studenten (Anniek, Heleen en Janneke) uit Utrecht plannen gemaakt om met zijn vijven verschillende dingen te bezoeken. Op zaterdag het Hand-in-Hand project in Nkoranza en het monkey sanctuary in Boabeng Fiema, en op zondag de watervallen van Kintampo.

Vrijdagavond rond 18.00 uur hadden we afgesproken om te vertrekken. Bepakt en bezakt (en een beetje zenuwachtig, want dit was onze eerste reis verder dan Sunyani, de stad waar we altijd gaan internetten) liepen we naar het huisje van de andere meiden. De Nederlandse meiden stonden natuurlijk klaar, zoals Nederlanders dat vaker doen dan de gemiddelde Afrikaan. So…Here we go!!! Klaar voor avontuur..

Na wat onderhandelen met taxi- en trotrochauffeuren hadden we een goede deal gesloten met een taxichauffeur, die ons naar Sunyani zou brengen. In Sunyani vonden we na iets langer gezeur een chauffeur die na wat afdingen eindelijk een redelijke prijs vroeg voor de taxirit naar Techiman, waar wij ons weekend zouden verblijven. De rit naar Sunyani was voor ons een bekende route, een goede weg zonder al te veel gevaarlijke dingen. De rit van Sunyani naar Techiman was iets avontuurlijker.. het was pikkedonker, de lichten van de auto leken qua sterke op stadslichten en de weg was bochtig, kronkelig en heuvelig. We zagen steeds maar niet waar de weg heen leidde, de taxichauffeur ook niet, vooral niet wanneer we een tegenligger tegenkwamen! Maar we reden wel mooi zo’n 100km/uur. Het gilgehalte was door al deze factoren aardig hoog. Het hele tafereel was goed vergelijkbaar met een 1 uur durende achtbaanrit in het donker.. AAHHH! Maar goed, we arriveerden heelhuids bij een goedkoop hotel in Techiman. Echt een redelijke kamer: eigen badkamer waarvan het plafond lekte, een ventilator (die alleen op stand 4 werkte..) een aardig bed met een kuil in het matras die nog te doen was en een profesorisch in elkaar getimmerd kluisje zodat we een veilig gevoel zouden hebben over onze waardevolle spullen. Te gek. We gingen nog even een hapje eten in het hotel naast ons en daarna hebben we na de vermoeiende reis ons bedje opgezocht..

De ventilator op stand 4 maakte onze nacht koud. Uiteindelijk had ik maar mijn badlaken om me heen gewikkeld om zo geen kou te vatten. Zaterdagochtend brak aan en ik moest rennen naar de wc… diarree!! Het was al vrijdagmiddag begonnen, maar ik wou niet thuis blijven, ik wou avontuur. Normaliter spoel je het toilet door na zo’n vieze bedoening.. kloenkkloenk. Geen water!! NEE! Niet nu ik net heel vies heb zitten diarreeëren. Danielle kon er gelukkig wel om lachen. Fjieuw. Toen we klaar waren voor het ontbijt liepen we naar de hotelbaas toe en vroegen of we konden plaats nemen in de woonkamer. Maar wat een grap, de man die het ontbijt altijd verzorgde of bracht was niet op komen dagen. De reden hiervan wisten we toen nog niet.. daar zouden we later zelf nog achterkomen…! Dus wij bezochten maar weer eens het buurhotel, nu voor een ontbijtje. Vanaf dat hotel vertrokken we richting Techiman-centrum om op het taxi/trotro-station een taxi of trotro te scoren richting Nkoranza. We liepen in een blanke paradestoet de heuvel van de hotelletjes af, Techiman-centrum ligt wat lager. Halverwege onze wandeling kwam er een jeep al toeterend ons achterop. Hij stopte en we konden met zijn vijven achterin de kleine laadbak (zo’n 2 bij 2,5m) gaan zitten, hij zou ons in het centrum van Techiman wel droppen. Wat aardig! Nouja, elke Afrikaan wil wel 5 blanke meiden in zijn laadbak, alleen al omdat het machtig interessant staat. Maar goed, daar gingen we. Na een paar honderd meter rijden stonden we ineens stil, file! Wat raar, file bij zo’n klein stadje, maar ineens zagen we HET. De weg was overstroomd door de grote regenval van de nacht ervoor. Er stond zo’n 80 cm water over 10 strekkende meters weg, knetters! En het was niet zomaar alleen een weg, er lag ook nog een afgrond naast waar de stroming heen leidde... Wij blij dat die jeep ons had opgepikt! En niet alleen wij profiteerden van deze handige wagen, maar ook nog eens zo’n 20 andere mensen. Toen wij stilstonden in de file om het water over te steken, klommen van alle kanten mensen in de laadbak…aarghhh.. neger in mijn nek, negertje op schoot, big mamma tegen me aangepropt. Dat de weg overstroomd was, was dus ook de reden dat onze ontbijtneger ons ontbijtje niet kwam afleveren.

Met droge pootjes kwamen we de overstroming over! Helaas heb ik het niet kunnen fotograveren, omdat we iets te veel aan het shaken waren achterin die jeep. Wel heeft Danielle wat kunnen filmen geloof ik!

In Techiman-centrum vonden we een taxi die ons naar het Hand in Hand project in Nkoranza kon afleveren. Dit project is opgestart door een vrouwelijke arts uit Nederland die daar nog steeds woont en werkt, al 35 jaren!! Samen met haar joodse gekke man (die de hele tijd Engelse Laura-liedjes ging zingen voor mij..) wonen ze in een tamelijk mooi huisje. Het hele terrein is trouwens erg mooi. Het hand in hand project is een instelling voor verstandelijk gehandicapte kinderen en jongvolwassenen. Voor hen is het terrein echt een paradijsje. Veel mogelijkheden om te spelen, om te ontspannen en om te werken. Ze maken heel veel mooie gekleurde kettingen met glazen kralen die ze zelf gesmolten en gevormd hebben! Na een beetje rondgelopen te hebben, hebben we anderhalf uur daar gewacht op een hapje eten. Maar heerlijk dat het was! Rijst met een groentesausje. Op zich niet heel bijzonder, maar alles supervers! Hierna zijn we met een taxi naar Boabeng Fiema gegaan, the monkey sanctuary! Het dorpje ligt echt midden in de bushbush en is erg slecht te bereiken. In dat dorpje wonen de apen gewoon tussen de mensen… We hebben helaas maar twee apensoorten gespot, de Mona en de Black and White. Check de foto’s!

Na hier een uurtje te hebben rondgelopen gingen we met taxi weer terug naar Techiman-centrum, waar we een hapje wilden gaan eten. Deze rit was echt fantastisch. We werden namelijk verrast met een supermooie zonsondergang.. aangekomen bij het restaurantje Boomers in Techiman ploften we neer en bestelden snel wat eetbaars. Fried rice with chicken voor mij dan maar weer?! Daar kon ik aardig goed tegen voor mijn gevoel. En aangezien mijn darmen nog niet helemaal blij waren koos ik maar voor the save way. Na een kwartiertje kwam helaas de ober weer terug en zei dat er nog maar 1 chicken was en ook de salades waren op. Wat een restaurant. Maargoed, de andere opties die de ober voorstelde waren geitenvlees en vis. Geitenvlees, nooit niet! Vis… liever eigenlijk ook niet.. toch maar voor de vis gekozen omdat ik wel goed wilde eten. Een half uurtje later kwamen onze volle borden eraan.. en ik had vis. Wat had ik spijt. Een hele vis lag daar op mijn bord. Getver.. nog nooit zo zo’n hele vis gegeten en hier in Ghana moet het uitgerekend mijn eerste keer zijn? Na wat onverschillige blikken richting de vis liet Anniek mij zien hoe ik het moest eten. Kop eraf. Velletje er een beetje af en daar zag ik eetbaar witte vis. Grote verbazing, ik vond het heerlijk! Weer wat geleerd, dit ga ik hier vaker eten! Net toen ik mijn heerlijke visje met fried rice op had ging mijn telefoon af.. ‘HUIS’ belde mij :) na zo’n half uur gebeld te hebben toch maar een keer opgehangen en onze reis terug naar het hotel begon. Wat een reis, hemelsbreed zou het nog geen kilometer zijn, maar we moesten wel het overstroomde stuk weg nog over! Daarom hielden we maar weer een taxi aan. Een formaatje Suzuki alto! Daarmee door het water? ja hoor, geen probleem zei de chauffeur. En hup daar gingen we dan. Eerst nog even in de file staan en kijken hoe andere auto’s het er vanaf brachten. Sommige liepen vast, sommige vielen uit en wilden niet meer starten. Gelukkig was het water wat centimeter gezakt, ik denk dat het alsnog iets van 60-70 cm was, maar goed. Op hoop van zegen. Wij waren aan de beurt. Met een flinke vaart gingen we er doorheen, wat gehobbel en gebobbel en we waren er al door! Geen eens water in de auto!! Dus AnneSascha, je suzuki kan door 80 cm water, misschien fijn om te weten voor in de herfst, voor als er in Nederland ook veel regen valt of plots het waterpeil schrikbarend stijgt.

We waren weer bij ons hotel en voordat we hier naar binnen liepen viel ons de heldere sterrenhemel ons op. Zelfs het melkwegstelsel konden we zien. Echt mooi! Na een heerlijke koude douche en het eindelijk door kunnen spoelen van het vieze toilet was er dan nog even tijd voor yathzee! Daarna snel gaan slapen want we waren echt heel erg moe. Deze nacht kozen we er voor om niet weer weggeblazen te worden en hadden we geen ventilator aan, dan maar het iets te warm hebben. Uiteindelijk heb ik het eigenlijk helemaal niet warm gehad die nacht en heb ik heerlijk geslapen. Zondagochtend bij het aankleden en op opfrissen enzo, deden we even de ventilator aan op de kamer omdat we het toch wel weer wat warm kregen… toen we klaar waren voor het ontbijt gooide Daan de deur van onze kamer open en de gordijnen begonnen enorm te wapperen, eentje ervan wapperde in de ventilator! KdENGklingbazzzzz. Kapoet!! Oeps.. ventilator krom, gordijn van de rails gerukt. Ehja.. niks gaat hier normaal.. toen zijn we maar gaan ontbijten. Weer was de meneer er niet en we stonden bijna op het punt om weer naar het buurhotel te lopen toen de hotelbaas voorstelde dat we zelf ontbijt mochten maken.. yeah, hij zou wel even wat eitjes gaan halen. Anniek en Heleen hebben heerlijke scrumbled eggs voor ons gemaakt in de karige keuken met gaten in de vloer, ze hebben er nu zelfs nog blauw plekken van. Na 2 broodjes verorberd te hebben liepen we richting Techiman-centrum om een taxi richting de Kintampo watervallen te nemen. Weer moesten we het water oversteken.. dit keer werden we niet door een jeep opgepikt maar door een schoolbus die kerkgangers vervoerde naar verschillende kerken :) Het water was gelukkig al wat gezakt en daardoor bereikte ook deze grote bus de droge overkant.

De reis van Techiman naar Kintampo was lang, of het leek lang. Ik weet het geen eens hoe lang het was, maar zoals we het hele weekend al doen, zitten we met vijf meiden en een taxichauffeur opgepropt in de taxi. Dat zorgt vaak voor slapende voeten en benen, spierpijn, blauwe plakken en al zo meer.. die blauwe plekken komen trouwens doordat we erg slingeren over de weg, zo ontwijkt de taxi de 10 centimeter diepe gaten in de weg. Onze taxichauffeur was daar aardig goed in, moet ook wel, want anders sta je zo met een lekke band langs de weg, zoals veel vrachtwagens hier staan. We hebben wel 15 vrachtwagens geteld die een lekke band hadden en die een beetje stonden te klungelen met het opzetten van een nieuwe. Op de teller stonden ook nog een stukje of 10 vrachtwagens die wat anders mankeerden… denk weer (net als in eerdere verhalen) aan: omgekanteld, doorgezakt, half hangend in een afgrond… dit alles omdat er van die diepe gaten in het wegdek zitten en ze zo de macht over het stuur verliezen, omdat de ladingen scheef op de vrachtwagens zitten (menig keer was ik blij dat we een scheefgelade tegenligger voorbij waren, wat als die vracht op de suzuki alto zou vallen??!!), de ladingen te zwaar te zijn (de ladingen worden zo hoog opgestapeld dat de vrachtwagens hoger zijn dan dat ze lang zijn.

De Kintampo Falls waren mooi! Er waren 3 watervalletjes waarvan de laatste alleen een beetje noemenswaardig was.. echt heel gaaf om even onder aan de waterval te staan en even betoverd te worden door die enorme waterkracht en het mooie geluid, gelukkig waren we van te voren nog even naar het toilet geweest. De natuur om de waterval heen was echt amazing! We moesten een 156 treden tellende trap af, wilden we bij de laatste waterval komen en daardoor stonden we ook echt helemaal middenin de enormhoge bushbush. Het was echt enorm mooi, het hele weekend trouwens.. Ik wil jullie allemaal zo graag meenemen op mijn rug en Afrika laten zien! Het is zo mooi! Misschien begin ik wel een klein beetje verliefd te worden op Afrika.. :) ik geniet hier!

Week nummer 2 ga ik stage lopen op de general ward, algemene afdeling. En ook gaan we beginnen met de opdrachten van school…. Yeah…

Dag lieve mensen! Volgende week schrijf ik jullie weer :)

Ps. Er kan hier niks normaal gaan, alles hier gaat niet zoals je verwacht, alles is een avontuur.

Ps. Geloven jullie dat ik dit meemaak? Ik ook niet.

Ps. Mijn 1e kaartje is binnen!

Verhaal 6 – Week no.1 – Emergency Room

2008-09-30T08:24:00.000-07:00

Onweer.. brr.. het onweert hier nu keihard. Niet zo fijn, jullie weten hoeveel ik van onweer houd. Zit ook nog eens alleen in de woonkamer, want daantje ligt al op bed. Terwijl ik net met mijn voetjes in het sop zat heb ik een aflevering family guy gekeken, om even niet met mijn hoofd in Afrika te zijn (of is dat niet mogelijk??) en nu even ontspannen naar jullie lieve mensen in het mooie maar koude Nederland te schrijven!! Alweer een week zit ik hier in het schitterende Afrika, ik geniet van de prachtige natuur hier, de mooie landschappen, dieren en niet te vergeten de temperatuur.. het leven begint hier een beetje te wennen. Ik mis jullie wel en mis de dingen van thuis.. niet simpelweg je was bij de was te kunnen gooien, maar zelf de handwas moeten doen. Niet even thee drinken met vriendinnetjes, niet onder de wol te kruipen (maar onder een dun zweetlakentje), niet er van uit kunnen gaan dat je een koude douche kunt nemen omdat het water op is. Maar geen drama’s, i’ll survive. Het mooie afrika geeft mij superveel mooie dingen terug :) Trouwens…. Dank voor alle lieve berichtjes, belletjes en smsjes! Het boek met A4-tjes is echt superleuk om te lezen hier!! Heerlijk om ’s avonds in bedje even het boek erbij te pakken en een verhaaltje te lezen! Wat heb ik toch veel lieve mensen om mij heen :) Dank voor jullie steun en gebeden!

Hier in Duayaw Nkwanta gaat het verder goed. We vermaken ons prima met struinen door Duayaw Nkwanta en Sunyani, we relaxen, lezen, schrijven, kijken filmpjes en al zo meer.. Wat betreft het eten gaat het vooruit… menig ontbijt van mij bestond uit raar smakend droog brood met een zakje water. Na een heuse zoektocht in Sunyani en letters op mijn billen (het wc-papier in het openbare toilet in Sunyani was krantenpapier) hebben we dan uiteindelijk een pot overheerlijke aardbeien jam weten te bemachtigen. Blij dat we er mee zijn :) ook hebben we het eten in het Duayaw een beetje ontdekt. Het restaurantje aan de voorkant van het ziekenhuis serveert heerlijke fried rice with chicken. Zo krijg ik toch nog een beetje vlees binnen. Vlees durven we namelijk niet te kopen, het ziet er niet echt smakelijk uit op de markt… en voor het geld dat we voor zo’n maaltijd betalen kunnen we het zelf haast niet klaarmaken. Welgeteld negentig eurocenten! Daarvoor gaan wij dus niet staan zweten boven de pannen..

Zweten.. dat zouden we de eerste stageweek wel gaan doen, we werden namelijk meteen in het diepe gegooid: The Emergency Room! AHHH.. Toeters, bellen, stress, drukte.. Zou het net zo zijn als de serie ER? Knappe dokters, leuke verpleegkundigen en interessante patiënten?

Nee hoor.. geen knappe dokters, alleen een hele aardige (dr. Mo) die ons obruni veel uitleg in het Engels gaf. De verpleegkundigen kletsen veel, dat is gezellig, maar van werken komt niet veel. De helft van de tijd, zelfs meer dan dat, zitten ze op hun kont. En omstebeurt ploffen ze neer op het bed in the nurses office. Doe dat in Nederland en je kunt je biezen pakken. Op de emergency room is het dus niet druk. Het is ook nog eens een ER/OPD. OPD betekent outpatient department, in het nederlands: polikliniek. Een ER gecombineerd met alle poliklinieken in 1! En dan is het ook nog eens rustig. Het hele systeem is niet te vergelijken met het systeem in Nederland. Ook de werkwijzen niet. Ik sta soms versteld van hoe onsteriel en vies er gewerkt wordt. Enorme wonden worden niet steriel schoongemaakt en niet steriel verbonden. Naalden worden meerdere malen gebruikt, zo ook infusen. En wanneer een infuus niet goed loopt, wordt de vloeistof door de buisjes het lichaam ingeduwd, zodat er een bobbel ontstaat onder de huid! Vies verbandmateriaal van een overleden man ligt de hele dag nog rond te slingeren rondom het bed. Glazen ampullen worden niet netjes met een gaasje kapot geknikt, maar ze slaan ze kapot met een liniaal. Het dopje van de ampul vliegt over de afdeling en patiënten zijn daar soms het slachtoffer van… je moet eigenlijk gewoon zelf zien hoe het hier gaat. Niet alleen zulke praktische dingen zijn anders dan in Nederland. Ook de denkwijzen zijn anders. Er lag een paar dagen lang een patient op de ER die osteomyelitis(dat dacht ik iig te verstaan) had. Een megadikke knie, dikker dan een voetbal, mijn knieen zijn er zelfs niks bij. De huid stond enorm strak. Hij had dus een kwaadaardige tumor in zijn knie of in het bot dichtbij de knie. Al een tijd geleden was dit bij hem geconstateerd en de arts had toen geadviseerd om een amputatie te doen. De enige curatieve oplossing die er mogelijk was. Maar nee, dit wilde de patient toen niet. Nu was hij dus terug op de ER omdat het wel heel erg dik werd en omdat hij een breuk bij de tumor had opgelopen. Het botweefsel wordt door de tumor erg zacht en breekt gauw. De arts vertelde dat er verder niet veel aan gedaan zou worden. Geen spalk, geen gips, omdat dat geen nut zou hebben. Misschien dan toch alsnog een amputatie, maar wie weet hoe ver de uitzaaiingen al zijn?! Waarom, vroeg ik me af.. waarom niet gelijk kiezen voor een amputatie als de arts je waarschuwt? Ik weet het nog steeds niet zeker, maar waarschijnlijk omdat het leven met 1 been in Afrika moeilijker is dan in Nederland. Ik vond het zo hard op dat moment.. een hulpeloze jongeman die daar in dat bed lag, een toekomst met 1 been, wie gaat er voor hem zorgen? Wie verdient zijn brood? Of zal hij nu al zo ziek zijn dat hij niet meer zo’n lange toekomst zal hebben? Heftige dingen gebeuren er op de ER. Zo ook een vrouw met immunosupression. Een verlaagde immuniteit simpel vertaald. Maar wat hield dat nou in? Het was voor mij een raadsel. Ze was enorm dun, continue buiten bewustzijn en kreunde soms heel hard, wat door merg en been ging. De verpleegkundigen gingen soms even kijken, duwden haar wat heen en weer, duwden op de borstkas en op de ogen. Maar 1 keer heeft een arts haar gezien en die heeft niet veel gedaan. Ik stond te shaken.. ik wilde actie, ik wilde dat iemand wat ging doen waardoor ze weer bij zou komen.. de enige actie die er kwam is dat ze opgenomen werd op de general ward. Hier overleed ze de volgende dag (uiteindelijk zijn we erachter gekomen dat ‘immunosupression’ en ‘chronic conditions’ termen zijn die gebruikt worden voor het taboewoord HIV en AIDS).

Om even een goede overgang te maken naar de rest van mijn verhaal even wat ontspannends.. Ja, soms is de ER ook nog wel lachen: op de ER wou dr. Mo een lichtbak hebben om de röntgenfoto’s af te lezen en die kwam er al binnen 2 dagen! Wauw. Toen het technische mannetje hem op wilde hangen hield hij de lichtbak tegen de muur en vroeg aan mij of hij zo recht hing! Hahah, wat moest ik lachen. Heerlijk.

Zweten doe je van het werken op deze ER dus niet echt. Ik zweette daarentegen de eerste stagedag, dinsdagochtend, wel enorm. En ik werkte niet eens, ik keek toe en had het benauwd. Bij bed nummer 1 waar de wondverzorging werd gedaan kreeg ik weeïge buikpijn en had sterke behoefte om ergens tegen aan te leunen of ergens overheen te hangen. Omdat het instabiele verbandkarretje die twee dingen niet toeliet, bleef ik maar gewoon op mezelf staan. Bed nummer 1 was klaar, en hup door naar bed nummer 2. Onderweg werd ik een beetje duizelig maar dacht dat het zo wel weer voorbij zou zijn. In bed 2 lag een man met zijn onderarm in het verband. De verpleegkundige waarschuwde dat het een grote wond was, ik was benieuwd hoe die er uit zag. Hij begon met het verwijderen van het verband maar de wond heb ik nooit gezien. Onder het afwikkelen van het verband zag ik en hoorde ik opeens niks meer… AH! Huppakee, door de knieen, dichtbij de gore vloer op zoek naar een beetje zuurstof. Met het beetje lucht dat ik vond liep ik kotsmisselijk zwalkend richting de nurses office, waar ik maar al te blij was met het bed dat daar stond. Gelukkig hoefde ik er niemand uit te kicken en kwam ik 10 minuten en een dextro energy later weer wat bij. Bezorgde sister Mary kwam naast me zitten en wou me het liefst in een bedje stoppen.. ik in zo’n bed.. getver.. en dan ook nog eens een leuk infuusje erbij? No way!!

Zo, dit waren wat ervaringen van de eerste week. Gelukkig gaan we volgende week naar de General ward. Dat is de algemene afdelingen met verschillende soorten ziektebeelden. Ik ben benieuwd of ze daar ook zo rustig aan werken en vaak op hun gat zitten. We gaan volgende week ook een beetje starten met onze opdrachten… yes, hebben we in ieder geval wat te doen! :) Dit weekend gaan we trouwens met de meiden uit Utrecht naar Techiman, Nkoranza, Boabeng Fiema en Kintampo. Daarover meer in mijn volgende verhaal!

Groetjes uit het warme Ghana.

Ps. Mijn schaduw is heel klein. Logisch door de hoge zon, maar toch apart om zo weinig schaduw voort te brengen.

Ps. Dit is de tweede keer dat ik dit hele verhaal schrijf… AH! Mijn USB-stick crashte…

Kennismaking met het ziekenhuis

2008-09-22T10:20:00.001-07:00

Zondagavond werd ik nog even gebeld door mijn ouders en zus om me succes te wensen voor de allereerste dag. Want maandagochtend zou mijn eerste dag zijn! Spannend, spannend…. Om 8.00/8.30 maandagochtend hadden we afgesproken met sister Mary. En daar stonden we om 8.00 uur! Maar geen Mary te bekennen. Uiteindelijk kwam zij rond half negen aansjokken. Na een kort gesprek over de afdelingen waar we wilden stage lopen en hoe we het wilde inplannen kregen we van een paar student nurses een rondleiding door het ziekenhuis. We begonnen met het bekijken van de emergency room, gevolgd door de administration (waar de eerste vrijgezel zich al aanprees, genaamd Maikee). Daarna door naar the consulting rooms (soort van spreekuur dat lijkt op een huisartsenspreekuur, er wordt een intake gedaan en gekeken of de zorgvrager opgenomen moet worden of dat ze met medicatie/therapie naar huis kunnen), general ward (algemene afdeling), maternity ward (zwangeren afdeling), orthopedic ward (orthopedie), theatres (geen theaters, maar operatiekamers!)… en nog een public health afdeling (vaccineren van kindjes en geven van voorlichting, maar op die afdeling was niets te bekennen, ze waren op outreach naar de dorpjes.. we gaan hopelijk op veel afdelingen werken.

Tientallen gezichten gezien van docters en nurses, met daarbij horende namen die we echt niet meer voor de geest kunnen halen. Door iedereen werden we heel erg welkom geheten

Morgen gaat het echte werk beginnen!!!

Liefs

Sunyani-avontuur en Lazy Sunday

2008-09-22T10:18:00.000-07:00

Het avontuur ‘Sunyani’ is echt het schrijven waard. Wat een avontuur op de 2e dag! Gistermiddag vertrokken Danielle en ik richting Sunyani, de stad die het meest dichtbij ligt (zo’n 20km). We gingen daar heen om verhaaltjes en foto’s op internet te zetten. Maar hoe kom je nou van een klein dorpje als Duayaw Nkwanta naar Sunyani? We hadden 2 opties: de taxi of de trotro. De trotro werd het (omdat ie goedkoper is....ons bint zuunig!!). De trotro is hier meestal een omgebouwde, opengemaakte, gestript Toyota-busje met allemaal bankjes achter elkaar. Ik denk dat er in Nederland 2 bankjes in zouden zitten, hooguit drie, maar hier zaten er 5 in!! Wij waren een van de eersten die instapten en na zo’n 20 minuten wachten was de trotro vol. En vol, is hier overvol, 19 mensen en een baby. Ergens in Sunyani zijn we maar uitgestapt en aan een meisje gevraagd waar het intercafe was.. ze bracht ons erheen in de stromende regen. Omdat het hier in Ghana het internet zo traag gaat als 10 jaar geleden in Nederland, brachten we daar een uur door. Mijn blogspot werkte er niet en mijn foto-site doet mega lang over uploaden (mijn zus zet nu steeds de verhaaltjes er op! (: dus jullie kunnen me blijven volgen!). Ik ga mijn foto’s alsnog maandag proberen te plaatsen.

Het meisje dat ons naar het internetcafé bracht wachtte dat hele uur op ons. We vroegen ons af waarom.. wil ze ook mee boodschappen doen als we klaar zijn met internetten? Want we hadden haar verteld dat we nog boodschappen nodig hadden. Zij had ons verteld dat ze in het zelfde dorpje als ons woont, dus misschien wachtte ze op ons om mee terug te reizen?? We wisten niet zo goed wat me moesten doen en uiteindelijk vroegen waarom ze wachtte… ze wachtte op ons, zodat ze ons aan haar vader en moeder kon voorstellen! Want dan ben je vrienden.. tussen neus en lippen door had ze aan Daniëlle onze adressen gevraagd want ze wilde met ons schrijven.. adressen hebben we niet gegeven, wel zijn we mee geweest naar haar huis. Een groot hoog gebouw met een grote binnenplaats waar een heleboel vrouwen aan het koken en wassen waren. we werden nogal aangestaard door alle vrouwen.. obruni, obruni!!! (blanke, blanke!!!). en daar ergens aan de zijkant zaten haar ouders, we werden hartelijk welkom geheten in Ghana.. Nu heeft zij 2 Obruni-vriendinnetjes en wij 1 Ghanese vriendinnetje! YEAH! :)

Het meisje loodste ons nog even naar de supermarkt en de markt. De markt is onbeschrijfelijk.. ik moet daar gewoon een keer wat foto’s maken. Wat kernwoorden: Druk, smal, schots, scheef, kleurrijk, stinken, blubber..

Blubber, regen, regen, regen.. heel veel regen. Kleddernat stapten we in een taxi. Dit keer een taxi omdat dat het snelste vervoermiddel naar huis is, we wilden voor het donker thuis zijn en dat is al om 18.00 uur. Door al die regen maakte het ons ook niet veel uit dat we met zijn tweeën bij 4 negers in de auto zaten. Niet ongerust worden, dit doen we niet savonds laat of alleen. ;) Wij dachten dat het avontuur nu wel afgelopen zou zijn, maar nee, het regende zo keihard dat de taxichauffeur haast niks kon zien. Hij reed gewoon door met weet ik hoeveel kiliometer per uur.. ik hield mijn hartje wel even vast en het angstzweet brak me uit. We kwamen gelukkig heelhuids uit die taxi en waren precies voor het pikkedonker thuis. Daar viel ik bijna onder het eten (nasi met satesaus..jammie!) in slaap. Dus maar gauw naar bed gegaan en nog even wat mensen gesmst.

Zondag was niet zo avontuurlijk als zaterdag. We hebben niet bijzonder veel gedaan, lekker thuis gebleven en wat aan gerommeld. Natuurlijk begon de dag met een koude douche, gevolgd door een ontbijtje bestaande uit zoetig/kruidig brood, wat soms kokhals-neigingen oproept, maar het vult goed en ik moet het echt eten anders ga ik van mijn stokje. Danielle vond het te goor en is overgestapt op de crackers. We moeten nog even kijken of we iets kunnen vinden voor op brood (had ik nou toch maar die pot Calvé pindakaas meegenomen..). Wat ik wel uit Nederland had meegenomen was een klein pakje pannenkoekenmix. Daar hadden we nog wel melk voor nodig. Gister hadden we in Sunyani oplosmelk gekocht en dat dus door de pannekoekmix gedaan. Het resultaat was dat het wel op pannenkoek leek maar totaal niet naar smaakte. Balen! Toch maar wat pannenkoekstukken opgegeten voor de vulling. Ons avondeten beviel ons beter.. ik knakworstjes op brood en Daan knakworstjes op de crackers (dat noem ik nou niet te eten..). Verder vandaag hebben we de handwas gedaan, stage voorbereid en berekent hoeveel geld we kunnen uitgeven per dag.

Nog even wat statistieken:
Vermoord: 1 kakkerlak, 1 vlinder (sorry rob, Danielle ging er op staan, het was maar een nachtvlinder), plusminus 174 mieren
Huwelijksaanzoeken:Nog geen 1! De trouwringen die we om hebben doen goed hun werk.

19 & 20 september 2008 - Duayaw Nkwanta

2008-09-20T23:53:00.000-07:00

Ennn…jaaa… daar is Laura vanuit Duayaw Nkwanta. Hoera goed aangekomen!! Maar dat is natuurlijk niet zomaar even gedaan.. de hele bevalling bij elkaar duurde zo’n 32 uur waarvan we er anderhalf geslapen hebben.

Mijn vorige verhaal eindigde met een volle buik in het rustige Casablanca. De muziek en sfeer was daar geweldig. Helaas werd ‘The final countdown’ iets te vaak gespeeld (3x). Na 5,5 uur eten, slenteren, moe zijn en vervelen werden we beloond met een stoel bij de nooduitgang! Te gek, wat een ruimte. En de buurman die ik er ook bij kreeg.. meneer Hussein uit Beirut op weg naar Benin. Een praatgrage lieve oude man waar Laura’s hart natuurlijk sneller van ging kloppen. Gelukkig kende hij ook zijn grenzen en liet ons uiteindelijk slapen, want het was, jawel zo’n 1 uur ’s nachts Nederlandse tijd. Toen we bijna sliepen werden we nog even lief door de steward wakker gemaakt met de vraag: fish or boeuf.. vooruit boeuf. Het smaakte me allemaal niet zo bijzonder goed, maar fijn om met een volle maag te slapen :)

Uiteindelijk heb ik zo’n anderhalf uur slapend doorgebracht met mijn hoofd op mijn eetplankje! Danielle en ik waren er van overtuigd dat we echt overal konden slapen op dat moment. Rond half 4 ’s ochtends kwamen we aan (Nederlandse tijd: half zes ’s ochtends). Op Accra airport was het ook al zo uitgestorven. Is Ghana dan toch niet zo heel leuk?! Buiten stond onze contactpersoon te wachten, Gabriel. Hij zou ons naar een hotel brengen of ons direct op de bus van 05.00 uur zetten naar Duayaw Nkwanta. We hadden nog geen Ghanees geld en daarom leek het ons beter om maar meteen naar Duayaw Nkwanta door te reizen, Gabriel zou ons buskaartje wel voorschieten. Dus wij met zijn drieën onderweg naar het busstation. Veluwe rond die tijd verroert nog geen poot, misschien alleen de boeren, maar verder geen (marjon de) hond. Maar Accra, Accra leeft!
Mindervaliden rolstoelen enthousiast over straat en de marktkraampjes draaien maximale omzet. Ook bij de bushalte waren veel mensen te bekennen. Veel mensen keken ons aan en boden hulp om onze koffers te tillen. We ploften als enige blanken om 05.00 uur heerlijk neer op de crème-wit leren beklede stoelen. Een aardig luxe bus, met airco. Voor ons zat een vader en moeder met een kindje van zo’n 2 jaar oud, die bijna de hele reis achterste voren zat, ons aan te staren. Zo nu en dan kon ze haar ouders te slim af zijn en kroop ze bij Daan en mij op schoot, zodat ze onze witte huid van dichtbij kon inspecteren. Ook vond ze het witte doorzichtige montuur van mijn bril wel heel interessant. Daan begon een beetje te tikken op iets (van de zenuwen?) waarop our little friend ritmisch begon mee te klappen met een flesje in haar hand. Wauw. Ritme zit er bij hen dus echt in van jongs af aan. We hebben veel gezien tijdens de busreis, namelijk: 2 dvd’s van een slechte Ghanese soap! We hebben natuurlijk veel meer gezien. De gordijnen hadden we opengedaan om zo de 300 kilometer Ghana te bewonderen. Recht door de bush bush! Palmbomen, bananenbomen en nog meer tropisch-achtige bomen, mooie heuvels. De beelden die je op tv ziet worden werkelijkheid. Het idee dat ik in Afrika was begon een beetje te dagen. We zagen kleine dorpjes, huisjes van klei en hout, kinderen die in een uniformpje langs de kant van de weg lopen (hopelijk op weg naar school), moeders aan het koken boven een groot vuur, vrouwen met kilo’s vracht dragend op hun hoofd en auto-ongelukken. We zijn wel zo’n 10 vrachtwagens tegengekomen die wat mankeerden (zoals botsing, in elkaar gezakt door te grote lading, uitgefikt, omgekanteld…).
Na 9 uur in de bus stopte de bus eindelijk in dit dorpje.. het was heet en daar stonden we dan met onze loodzware bagage. Van een vriendelijke Ghanees mocht ik zijn kruiwagen lenen om mijn plunjezak in te vervoeren. Na wat gezoek vonden we dan toch ons huisje op het terrein van het St. John of God hospital. Een paar jaar geleden heeft Charles Mensah, fysiotherapeut en een van de eigenaren(?) van het ziekenhuis, contact gezocht met de Gereformeerde Hogeschool met de vraag of ze geïnteresseerd waren in stageplekken in Ghana. Wij zijn dus de eerste van onze school hier en moeten dus veel nog zelf ontdekken. Hoe het stagelopen er hier aan toe gaat en hoe het wonen hier is. We dachten dat we bij drie andere Nederandse studenten in huis kwamen, maar een ander huisje stond ook leeg en Charles gaf ons daar de sleutels van. We hebben dus onze eigen casa met binnenplaats! Een ruime woonkamer, 2 slaapkamers, een keuken, douche (yes! Een douche, maar dan wel alleen koud water) en wc. Check de foto’s!
Danielle en ik waren erg gesloopt toen we bij het huisje waren. Charles hoorde van Gabriel dat we nog geen geld hadden en hij stelde voor om vijf minuten na onze aankomt gelijk door te gaan naar Sunyani om onze travellerscheques te verzilveren. Huppakee, korte broek en slippers aan en hup, achterin de jeep. Bij de bank in Sunyani was het megadruk dus besloten we maandag terug te komen. Van Charles lenen we op dit moment nog even geld. Hij is echt goed bezig voor ons. Hij wou ook met ons nog even goed brood halen en water, na ongeveer 4 winkeltjes van binnen gezien te hebben en 4 verschillende soorten klef brood, kochten we in het 5e winkeltje normaal uitziend casinobrood en 30 zakjes water. Ook hebben we een simkaart op de kop getikt. Het nummer is 00233 247 64 48 06. Zoals ik in mijn 1e verhaaltje heb verteld kan je mij erg goedkoop bellen via Belbob.nl. Geen idee of het mij veel gaat kosten, maar daar komen we wel achter.
Onze eerste maaltijd bestond uit pasta met een kant en klaar sausje. Heerlijk. Na onze eerste kookkunsten in de keuken (met tot nu toe 1 kakkerlak en verscheidene grote spinnen) hebben we wat dingetjes schoongemaakt. Het aanrecht ontsmet met glorix doekjes, de karige uitzet afgewassen met sunlight zeep en de wc gepoetst. Daarna onze tassen uitgepakt en de woonkamer wat aangepast. We voelden ons gelijk al wat meer thuis. We zijn aardig vroeg gaan slapen. De eerste nacht.. wennen aan de geluiden. De krekels die lijken te fluiten en de ventilator boven mijn bed die in een aritmisch ritme geluiden voortbrengt. Ik heb gelukkig prima geslapen en de klamboe heeft me goed beschermd. Nog maar 2 muggenbulten die ik savonds al eerder had opgelopen. De douche was even wennen vanochtend (zaterdagochtend). Het was echt koud, maar na wat voorzichtig voelen met de tenen toch maar de sprong gewaagd. Lovely! Lekker fris. Douchen moet hier trouwens erg snel gebeuren want het water kan zomaar ineens op zijn. Meiden uit utrecht die hier al 4 weken zijn hadden laatst twee dagen lang geen water, betekent twee dagen lang stinken. Gelukkig ruiken de meeste mensen hier aardig naar transpiratiegeur en zullen we dus niet opvallen. We ruiken onszelf nu al niet eens meer :) gelukkig.
We hebben net het dorpje doorgelopen en hebben sister Mary ontmoet, een verpleegkundige. Maandagochtend hebben we met haar afgesproken in haar office. Dan begint het stageloop-avontuur... wel spannend, ben benieuwd wat hun verwachtingen zijn en hoe ze ons behandelen. De meiden uit utrecht konden pas na 3 weken hoogte krijgen van wat de Ghanesen van hun vinden. Straks gaan we naar Sunyani waar we onze verhaaltjes op internet kunnen zetten en ook wat foto’s uploaden. Hoop dat dit allemaal gaat lukken.

Ps. Nog geen diarree en nog geen geverfde kippen gespot. En het regent hier nog best veel en hard!

18 september 2008 - Departure

2008-09-20T23:52:00.000-07:00

Donderdagochtend 06.45 uur, de wekker ging voor de 2e keer af en toen moest ik er wel echt uit. De laatste keer dat ik mijn warme vertrouwde bedje uit kruip. Mijn laatste boterhammen smeren, de laatste keer gebruik maken van schoon sanitair. ARGH! What am i doing???!! Zal ik mijn ticket op marktplaats zetten?! Nee, er is geen weg meer terug, vandaag ga ik naar Accra toe, hoe dan ook.
Iets voor achten s’ochtends kwamen Rob en Matthijs al aan, zij zouden mee gaan uitzwaaien. Zoals gewoonlijk was ik natuurlijk nog niet klaar met getut en nog drie x naar mijn kamer en bagage checken. Mijn bagage past trouwens niet eens in een backpack, niet in een koffer, maar wel in een legergroene plunjezak. Geen idee waar mijn ouders die van hebben, maar hij lag op zolder en doet tot dusver goede dienst. Alleen is het een kriem om te tillen aan 1 handvat, en dan ook nog eens 30 kilo (om precies te zijn 28.7 kilo, aldus het meisje bij de bagage check-in)!!

De buurtjes Dirk en Evie, en Aad, het vriendje van mijn zusje kwamen s’ ochtends om acht uur nog even langs om een dikke afscheidsknuffel te geven. Mijn eerste afscheid deze dag. De 2,5 uur durende autoreis naar Brussel kon beginnen. Ikzelf was de coureur! We deden er al met al wat langer over dan anderhalf uur omdat ik moest plassen, haha, bij utrecht begonnen de blaaskrampen al en in (ja, IN..) Antwerpen gingen we dan eindelijk ergens de snelweg af. Het kan ook nergens anders dan in belgie, ben je op zoek naar een pompstation MET wc, kom je na weet ik hoeveel kilometer aan bij een pompstation zonder wc. Dan maar verspreid de lokale woonwinkels in en allemaal heel lief kijken naar het personeel. En dat lukte. Mooi. Dat ging aardig snel, Antwerpen weer uitkomen wat minder snel (onder andere een stoplicht dat maar 2 seconden op groen stond en dan weer roder dan rood).

Antwerpen – Brussel was zo gepiept. En het vinden van Danielle (mijn op avontuur-naar-Ghana-compagnon) op het vliegveld ging ook sneller dan gedacht. Nog wat memorabele kiekjes geschoten, tas gedumpt bij de bagage check-in en het moment was daar. Afscheid. Afscheid van papa, mama, Anne, Marjon, Anne Sascha, Rob, Matthijs en de ouders van Daan. Eerst was ik er aardig nuchter onder, en kon ik hen een hart onder de riem steken door te zeggen ‘I’ll be home with christmass’… maar toen ik echt door de paspoortcontrole moest, werd het me echt even te veel.

Dit schrijf ik nu ik op Casablanca Airport zit. In het restaurant in de kelder, uitbuikend van een pizza van de Pizzabox, verhaaltjes voor jullie te tikken. Heb nu al het idee dat mijn haar lichter en blonder is geworden.. :S

In mijn volgende verhaal meer over Casablanca en de verdere reis!
Liefs.

Akwaaba

2008-09-15T22:32:00.000-07:00

Akwaaba vrienden, familie, collega’s, kennissen, studiegenoten, leraren en toevallige bezoekers van deze site!! Akwaaba betekent welkom.. Welkom op mijn blogspot! De meesten van jullie zullen wel een beetje weten wat ik de aankomende drie maanden ga doen en veel mensen vroegen mij of ik een site bij zou houden. En ja, hier is ie dan, eindelijk!

Voor degenen die niet precies weten wat ik ga doen zal ik even kort vertellen waar het avontuur mij heen leidt en wat ik de komende drie maanden ga uitspoken…

…het derde jaar van mijn studie verpleegkunde is alweer aangebroken en in dit jaar heb ik de mogelijkheid om op buitenlandstage te gaan. DE mogelijkheid mijn nursing-skills te oefenen EN heerlijk in het buitenland te zijn. Deze stage wil ik gelijk ook nagaan of het werken in het buitenland mij bevalt en of het werken in/met een ontwikkelingsland wat voor mij is. Ik kon kiezen uit een paar landen en uiteindelijk heb ik gekozen voor Ghana, omdat dit land een ontwikkelingsland is en omdat het een aardig veilig en vriendelijk land is. Maar waar ga ik nu precies heen in Ghana? Ik ga naar Duayaw Nkwanta, een klein dorpje liggend in de laatste delen tropisch regenwoud in the Western Region, het midden westen van Ghana. Dit hele kleine dorpje heeft een erg bekend ziekenhuis, het St. John of God Hospital. Het ziekenhuis is gespecialiseerd in orthopedie. Er komen in het ziekenhuis veel patiënten binnen uit omringende landen om geopereerd te worden en een goede behandeling te krijgen. Daarnaast liggen er in het ziekenhuis veel slachtoffers van verkeersongevallen, kinderen met aangeboren afwijkingen en andere orthopedische afwijkingen/aandoeningen. Het St. John of God Hospital bestaat uit een redelijk grote OPD (Out Patients Department oftewel een polikliniek), een Emergency Ward, een General Ward, Special Ward, Orthopaedic Ward, Maternity Ward, Child Ward, een Public Health Ward (voorlichting & preventie) en een OK. Ik ben heel benieuwd naar hoe het ziekenhuis er uit ziet, hoe ze er werken en hoe ze tegen mij als kritische blanke westerse student aan zullen kijken.

Een half jaar geleden begonnen de eerste voorbereidingen al met het kopen van een vliegticket. Mijn belangrijke papieren en geldzaken zijn geregeld. Heb vaccinaties gehad tegen buiktyfus, gele koorts, DTP en hepatitis A, een verklaring ontvangen van cholera-vrij zijn en ik slik al drie weken de malariaprofylaxe. Nu alleen nog van de verkoudheid afkomen, het ijzergehalte in mijn bloed verhogen en mijn backpack inpakken.

Naast het werken in het ziekenhuis en het werken aan onze opdrachten wil ik ook veel gaan zien van het land, weekendtripjes naar verschillende nationale parken, steden en resorten. Ook wil ik leren surfen! Dit alles ga ik niet alleen doen. Ik ga samen met Daniëlle (danielleenlaura.waarbenjij.nu) uit Nunspeet dit avontuur beleven. Het avontuur begint al over drie nachtjes slapen!

Ik probeer jullie via dit blog op de hoogte te houden van de avonturen die ik beleef tijdens mijn verblijf in Ghana. Check www.flickr.com/laurabuning voor foto’s!

Tot in Ghana lieve mensen!

Ps. Het lijkt me leuk om ook van jullie te horen via post of mail!

Of eventueel een belletje, het kost maar 8 ct per minuut!
Bel eerst: 0900 07 09 (BelBob) 8ct/minuut
Toets dan: 00233-247644806 #